Binlerce kitap mı okumak gerek,
Görmek için insanların her yerde birbirine eziyetini
Sayfa 46
Söndükçe mutluluklar zamanın girdabında art arda.
Kaygı hemen yerleşir yüreğin dibine
Orada gizli acılar yaratır,
Telaşla dolanır, ne istek ne de huzur bırakır;
Sürekli yeni maskelere bürünür,
Girer ev-bark, çoluk-çocuk şekline,
Ateş, su, kılıç ve zehir olur bazen de:
Seni ilgilendirmeyen her şeyden korkarsın,
Ve asla kaybetmeyeceklerine sürekli ağlarsın.
Sayfa 45
Arabalara bakıyorum, arabaları sayıyorum. Arka koltuklarda uyuyan çocukların gittiğini ve bu çocukların her birinin bir
gün, yıllar önce babalarıyla yolculuk ettikleri eski arabaları hatırlayacaklarını düşünmek içimi eziyor.
Hiçbir kitapta olmamak en iyisi
Çünkü cümleler bizi korumak istemez
Müziksiz ve sözsüz bir hayat
Ve bulutsuz bir gökyüzü tıpkı şimdiki gibi
Geliyorlar mı gidiyorlar mı bilemezsin
Bulutlar bu kadar değiştirince
Biçimlerini ve sanki sürdürüyoruz
Terk ettiğimiz yerde yaşamayı
İsimlerini bilmiyorken
ağaçların
İsimlerini bilmiyorken
kuşların
Korku korkuyken ve yokken
Aşk korkusu
Ne de korku korkusu
Ve acı bitmeyen bir kitapmış
Bir keresinde göz attığımız, olur da
Sonunda isimlerimiz çıkar diye.
Deniz hakkında konuşmayı bilmem. Tek bildiğim beni o anda bütün zorunluluklarımdan kurtardığı. Ne zaman denize baksam boğulan mutlu bir insana dönüşüyorum.