"Hayır, hayır. Yalnızca dünyanın en mutsuz insanları sonsuza dek yaşamayı ister,çünkü hayatları boyunca istedikleri hiçbir şeyi yapamadıklarını düşünürler. Yeterince zamanları olmadığını, hayatta paylarına düşeni alamadıklarını hissederler.
Kollarının beni daha da sıkı sardığın hissedebiliyordum. Bu iyi gelmişti. Toby sıcacıktı, sevecendi ve nerdeyse tanıdık bir his taşıyordu. Ve hüzünlüydü. Tıpkı benim gibi.
"Ne olursa olsun, neye ihtiyacın olursa olsun beni arayabileceğini biliyorsun, değil mi? Ne olursa."
Başımı salladım. "Bunu hep söylüyorsun."
"Evet, ama samimi olduğumu bilmeni istiyorum. Sırf kibarlık olsun diye söylemiyorum bunu. Finn'i aradığın gibi beni de arayabilirsin. Sadece konuşmak için bile ya da ne olursa. Her ne olursa."