Duygu
@sadneess
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bizi 1908’de önemli hiçbir şey olmadığına ikna etmek için yüzbinlerce kelimelik resmi tarih yazılan bu ülkede, Şişli’deki Özgürlük Anıtı’nın neyi temsil ettiğini okuyup anlayabileceğimiz bir tabela bile olmamasının en önemli nedeni budur.
Devrim bir kez olmuşsa, yeniden olabilir. Belki de bu kez daha kalıcı ve tatmin edici sonuçları beraberinde getirir. Bu egemenlerimizin kabusu; bizim ise umudumuzdur. Mutlu son, umuda ve geçmişte neler olduğunu anlamamıza da bağlıdır.
Her egemen sınıf, üzerinde egemenlik kurduğu halkı, ulusun çıkarlarının ortak olduğu fikrine ikna etmeye çalışır. Bu burjuva ideolojisinden hareket eden tüm egemenler (Amerikan, İngiliz, Fransız, Türk...), "tek bir ulusun insanlarıyız, hepimiz aynı gemideyiz” derler. "Ulusal çıkarlar” uğruna fedakarlık yapılmasını isterler. Bütün fedakarlıkları işçiler yapar ama kârın hepsini kapitalistler götürür. Eğer aynı gemideysek onlar birinci sınıf seyahat ederken biz çoğunluk kazan dairesinde kömür atanlarız.
Anadolu’daki Ermenilerin kaderinde belirleyici rol alan Talat, Almanya’da bir Ermeni suikastı sonucu
öldü. Enver ise Bukhara’da Bolşeviklere karşı çarpışırken öldü. Talat’ın kemikleri Türkiye’ye Hitler tarafından bir “iyi niyet jesti” olarak gönderildi. Enver’in kalıntıları ise Sovyetler Birliğinin çöküşünden sonra iade edildi.
Enver ve Talat “özgürlük” için ölmediler. Tam tersine Enver özgürlüğe karşı savaşırken öldü Talat’ta özgürlük düşmanı olduğu için öldürüldü. Bu mezarlar bize, Lukaş'ın Burjuva Devrimi’nin trajedisini tanımladığı şu sözleri hatırlatır:
"Burjuvazinin feodalizme karşı uğruna mücadele ettiği 'özgürlük' zafer anında yeni baskılara dönüşür”