sadun kurat
@sadunkurat
18 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Yalnızlığına sığın, dostum! Seni büyük adamların gürültüsünden sersemlemiş, küçüklerinse dikenleri tarafından delik deşik edilmiş görüyorum.
Orman ve kaya seninle birlikte vakurca susmayı bilirler. Sen yine sevdiğin o ağaca benze, geniş dallı ağaca: o, sessiz ve kulak verircesine denizin üstüne asılı durmaktadır.
Kardeşim, savaş ve meydan muharebesi kötü müdür? Fakat bu kötü gereklidir; erdemler arasında kıskançlık, güvensizlik ve iftira zorunludur.
Bak, erdemlerinin her biri nasıl da hırsla en yükseği arzuluyor: o, onun habercisi olsun diye senin bütün ruhunu ister; öfke, nefret ve sevgide senin bütün kuvvetini ister.
Her erdem diğerini kıskanır; kıskançlık korkunç bir şeydir. Erdemler de mahvolabilir kıskançlık yüzünden.
Kimi kıskançlık alevi sararsa, o kişi bir akrep gibi zehirli iğnesini sonunda kendine çevirir.
Ah, kardeşim, bir erdemin bizzat kendine iftira ettiğini ve kendini hançerlediğini sen hiç görmedin mi?
İnsan aşılmak mecburiyetindedir: bu yüzden erdemlerini sevmelisin-zira onlar yüzünden mahvolacaksın sen.
İşte böyle dedi Zerdüşt.
Bir ışık doğdu içime: Yoldaşlara ihtiyaç duyuyorum, canlı yol- daşlara istediğim yere kendimle taşıyacağım, ölü yoldaşlara ve
cesetlere değil.
Bilakis beni takip edecek canlı yoldaşlar gerek bana,