Göğsümün sol yanına hayatımın seyrinin kökünden değişmekte olduğunu fısıldayan katran karası bir kuş oturmuştu.
O an adamın sesi, saçlarımı okşayan bir el kadar şefkatliydi. Varlığı koruyucu bir pelerin gibi üzerime örtülüyordu.
Benim için bu denli kaygılanması, bunu ifade edişindeki samimiyet, onun kendisine has nezaketiyle birleştiğinde ruhumu okşamıştı.
