Ya istiklal ya ölümŞiir
ben kendi vatanımda
parça parça bölüğüm
birgün biter bu zulüm
ya istiklal ya ölüm
bir emperyal düzende
sömürge öz vatansa
köle yaşamaktansa
ya istiklal ya ölüm
Kurt bir çağrı ünledi
bir şahika üstünden
bin facia hüznünden
ya istiklal ya ölüm
kutsal ATA buyruğu
yürekte bitmez takat
bir oluş bir ittihat
ya istiklal ya ölüm
bir yola baş koymuşsan
kavga bir özsaygıdır
bin yıllardan vargıdır
ya istiklal ya ölüm
inan mutlak bitecek
şu karanlık geceler
söyler sırra erenler
ya istiklal ya ölüm
KUSURSUZ İNSAN MI, ZAVALLI MI ???
*
Bilindik bütün efsane - destan - hikaye - masalların en büyük gayeleri, çoğu zaman birbirleriyle çelişkiye düşseler bile, insanı kendi özüne ve içindeki kalitesine odaklamak - kusursuz insan olmaya zorlamak - şahika veya nirvanaya varmak adına telkinlerde bulunmaktır.
Bu yönde harcanacak emeklerin en büyük çelmecisi - engelliyicisi ise, önce, paradır, sonra da, diktadır. Para veya diktanın varolduğu yerde "insan" artık "hiç" sayılmaktadır.
Hal bu olunca, savunma ve korunmaya geçen insanoğlu "duygu ve ruh hali" bakımından, sıkı sıkıya kapatılmış ve çifte kilitlenmiş çelik kapıların ardındadır. O kapıyı aşmak ve ardındaki "insan"'a ulaşmak ise hatrı sayılır bir seziş - öngörü - ikna kabiliyeti gerektirir. Mayası da kelimelerin sihrini mükemmel şekilde algılamak ve kullanabilmektir.
Dikkate değer yanıysa; o kapıdan çıktıktan sonra, elinde "işe yarayan ve doğru seçilerek alınmış" doneler olmasıdır. Zordur, fakat imkansız değildir.
Çoğu insanın ömrü boyunca "zavallı" etiketi ruhuna ilişmiş şekilde yaşıyor oluşunun sebebi; herkesin ondan beklediği kişi olmak için çırpınmasıdır.
Mükemmele yakın bir hayırlı evlat - müstakbel doktor - mühendis, hemşire, yönetici - vericiliğin üst limitini yeniden tanımlayan bir yakın arkadaş - gösterdiği samimi duygularıyla en kötü anlarda bile gülümsetip güvende hissettirebilen bir sevgili ya da eş - küfre maruz kalsa da sineye çekebilen alt rütbeli bir asker!
Her ne olacaksa olsun, ucunda kusursuzluk ve mümkünse çokça da "pasif itaat" olsun.
Ancak kişi, yaşamındaki herkesin bu "farklı ve uçsuz bucaksız" beklentilerini karşılamaya çalışmakla o derece meşguldür ki yıllar yılı, tümünün acizlik ve soytarılıktan ibaret oluşunu anlaması neredeyse bir ömre malolur. Doğal olarak kendi "şahika ve nirvanası"
"Ben aslında çok mütevazı bir insanım ama mükemmeliyetçiliğim buna izin vermiyor."
Avrupa yakası Şahika
Bir şehir Bir kitap… Herkes şehrini yazsın…1000Kitap
1. Adana — İnce Memed — Yaşar Kemal
2. Adıyaman — Abum Rabum — İskender Pala
3. Afyon — Büyük Taarruz — Selim Erdoğan
4. Ağrı — Ağrı Dağı Efsanesi — Yaşar Kemal
5. Amasya — Öyle Bir Uğradım — Maral Atmaca
6. Ankara — Kürk Mantolu Madonna — Sabahattin Ali
7. Antalya — Karabibik — Nabizade Nazım
8. Artvin — Güneşin Katili — Memet Türkan
9. Aydın — Kuyucaklı Yusuf — Sabahattin Ali
10. Balıkesir — Altı Harfli Bir Tatlı — Şermin Yaşar
11. Bilecik — Devlet Ana — Kemal Tahir
12. Bingöl — Güneşin Savrulduğu Yerden — Ahmet Say
13. Bitlis — Amerika’dan Bitlis’e — William Saroyan
14. Bolu — Koçyiğit Köroğlu — A. Kutsi Tecer
15. Burdur — Onuncu Köy — Fakir Baykurt
16. Bursa — Beş Şehir — Ahmet Hamdi Tanpınar
17. Çanakkale — Diriliş — Turgut Özakman
18. Çankırı — Bozkırdaki Çekirdek — Kemal Tahir
19. Çorum — Barikattaki Çocuk — Ahmet Bozkurt
20. Denizli — Kuşlar Yasına Gider — Hasan Ali Toptaş
21. Diyarbakır — Efsel — İlker Bozdağ
22. Edirne — Azap Toprakları — Emine Işınsu
23. Elazığ — Yarası Saklı — Başak Kızıltan
24. Erzincan — Köprü — Ayşe Kulin
25. Erzurum — Erzurum Yolculuğu — Aleksandr Puşkin
26. Eskişehir — Üç Beş Kişi — Adalet Ağaoğlu
27. Gaziantep — Patasana — Ahmet Ümit
28. Giresun — Paranoya — Hasan Bulut
“Kendisinde Allah’a ve Rasûlü’ne itaat olmadığı halde, Allah’a ve Peygamberine karşı sevgi iddiası nefsî bir hezeyandır.
Kısacası;
İtaatsız sevgi hezeyandır.”
Şah Muzaffer Sultan (k.s)