gizem
@saianss
quando fiam uti chelidon.
reklamcı.
189 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
rüyaların mı hayat olduğu yoksa rüyada hayatın mı görüldüğü hiç önemli değil, bir hikaye uyduruldu mu, gerçek mi değil mi ya da yarı yarıya gerçek mi: bütün bunlar hiç fark etmez, hiç mi hiç fark etmez.
evler önemlidir. mekanlar, senin yaşam kesitlerindeki dörtlükler, mekanların iç yapıları ve bu binaları, içlerindeki yaşamı terk etme ve tekrar oralara dönme imkanı önemlidir.
eve geri dönüyorum, der Carver bir şiirinde, ve yeni bir girişimde buluyorum.
yazıya, hayata en yakın gelenin bu ifade olduğunu tahmin ediyorum.
yeni bir girişimde bulunmak.
mezarlıkta buluşma önerisi babamdan geldi, pandemi onun zaferi. babamın hep bildiği şeyi doğruluyor: hayat ölüme götürür ve ölüm de boğulmaktır. ellerimizi boşluğa uzatıp tutunmaya çalışacağız, bizi kimse tutmayacak.
Turgenyev’in Rudin romanında “akıntının dibine inmek” diye betimlediği bir duygu yerleşti içime. dünya ağır ağır geçer başının üstünden, ıstırapla, yakınmayla, güzellikle doludur ama sen akıntının altındasındır, kımıldamadan durursun orada, öyle hareketsiz durduğun sürece olduğun yerde kalabilirsin.
Öykü yazmak kuşkucu olmaktır. Okumak da kendini buna kaptırmaktır. Her öykü bir hayaleti anlatır. Sonunda öykünün merkezi bir kara deliktir, ama delik kara değildir ve karanlık da değildir. En iyi ihtimalle parıldayabilir.
şehre dönerken, 650 kilometrelik yol, o zamanlar uzun bir yolculuk sayılırdı, ağladım, şehre varana kadar da susmadım, yapmacıklı bir çocuktum. büyükannem böyle ağlamam karşısında, kim ağlarsa ağlasın hep yaptığı gibi, tek bir cümle dışında bir şey söylemedi -tekrar gelebilirsin, dedi sadece.
tekrar gelebilirsin, dedi, bir teselliydi bu, o zaman kavrayamamıştım. ama bugün, elli iki yaşımdayken, anlıyorum o dediğini.
bazı şeylerin insana ulaşması ne kadar uzun sürüyor.