"Düşünceler, duygularımızın gölgesidir; ama her zaman daha karanlık, daha boş ve daha sade." "Şu günlerde kimse ölümcül hakikatlerden ölmüyor, öyle çok panzehiri var ki."
Ya Nietsche'nin özgürlüğü! Onun yaşadığı gibi yaşamak nasıl bir şey olurdu? Ev yok bark yok, zorunluluk yok, ödemesi gereken maaşlar, yetiştirmesi gereken çocuklar yok, programı yok, toplumda bir yeri, bir rolü yok. Böyle bir özgürlükte Breuer'e çekici gelen bir şeyler vardı. Neden Nietsche'nin özgürlüğünü elde ettiği açıktı. "Ben neden yapamıyorum" diye homurdandı Breuer.
"Hakikati," diye devam etti Nietsche, ancak inanmayarak ve kuşku duyarak yakalayabilirsiniz, böyle çocuksu bir tavırla 'keşke öyle olsa' diyerek değil!