Reklam
Sosyal medyada sık sık Oblomov gibi “tabirini” duyar bir türlü anlam veremezdim. Okuma sürecimin sonunda vardığım kanı insanların Oblomov’u tembellikle eş anlamlı olarak kullandığı yönünde fakat bana göre bu yanlış bir düşünce… Önsözde geçen: “Toplumsal bir kaderin Oblomov’u içine düşürdüğü bu kaçınılmaz uyuşmayı rastgele bir tembellikle karıştırmamak gerekir. Tembel, işten kaçan ve işsizlikte mutluluğu bulan adamdır. Oblomov’sa hiçbir zaman işe giremeyen, işsizlikten de zevk alamayan bir adamdır.” cümlesi pek çok okurun dikkatini çekmiştir. Oblomov, gerek yetiştirildiği çevre, gerekse iç dünyasının derinliğiyle dünyaya adapte olamayan ama kendi dünyasında da mutsuz olduğunun farkında olan adamdır ama bunu değiştirecek gücü kendinde bulamaz, ne zaman bulduğunu düşünse bir şeyler olur ve emelleri gerçekleşmez…
Okurlara tek bir soru yöneltme şansım olsa; “Oblomov bütün okuduklarımızı rüyasında mı gördü?” demek ve cevaplarını dinlemek isterdim.Sonuç olarak bence hepimiz birer Oblomovuz.
Mutlu değilim,doğru. Mutluluğumun çok fazla oluşu mutluluk duymama engel oluyor.
Kendini dikkatle dinler ve farkına varırdı ki onu düşündüren hayatlarının hep güzel, mutlu günlerinin sürekli olmasıdır.
Hatıralar mutlu bir hayatın hatıraları olursa güzeldir, insana güç kapanmış yaraları hatırlatınca acı şeylerdir.
Reklam