O kadar akıcıydı ki sanki İbrahim ile birlikte ben de gezdim Mardin’i. Meleknaz’ın Hüseyin’in düşüncelerinin izini dürdüm. Şengal Dağı’ndaki ölümleri gördüm. İşgalden kaçıp zulüm görenlerle sığındım. Dünyaya sırtımı döndüm.
Neden bu kadar boş yaşadığımı sorgulattı kitap.Meleknaz ve Zilan ağlamadılar artık ama ben halimize çok ağladım…
Derdim, olanları bütün aleme duyurmak falan değil, insanları bakın neler oluyor bu dünyada diye sarsmak da değil…ben sadece kendimi tedavi etmek için yazıyorum, insan denen yaratıkların arasında yaşama gücünü tekrar bulabilmek için. Daha doğrusu öyle sanıyorum. İnsanları pençesine almış, çöl hecinleri gibi hepimizin ağzını kan içinde bırakan “harese”den kurtulmak için yazıyorum ve zaman zaman kendimi şu sözü tekrarlarken buluyorum “Ben bir insandım!”
“Demek ki bazı acıları ölüm bile unutturamıyor, bazı davranışlar ölümden sonra bile bağışlanmıyor…”
…büyük şehrin yüzünü silerek birbirine benzettiği, kimliksiz kalmış milyonlarca insandan biriydim.