Dürüst olun yaşarken kendinizi görme isteği aklınızdan hiç geçmemiş. Başkalarının gözünde nasıl biri olabileceğinize aldırmadan kendiniz için yaşamayı bekliyorsunuz ve iyi de yapıyorsunuz ama başkalarının yargılarını umursamadığınız için değil, aksine onları çok umursuyorsunuz; üstelik de başkalarının dışarıdan sizin kendinizi gördüğünüz gibi algıladığı şekilde mutlu bir yanılsama içinde olduğunuzdan dolayı önemsiyorsunuz.
3. Kendimi yaşarken göremediğim için kendime yabancı kalırken başkaları beni görebiliyor ve tanıyabiliyordu; herkes bunu kendine özgü bir biçimde yapıyordu elbette; ama ben yapamıyordum;
4. Bu yabancıyı görebilmek ve tanıyabilmek için alıp da karşıma koymak imkânsızdı; kendimi görebilir ama onu göremezdim.
Hiçbir şey bilmediği gibi onun hakkında da hiçbir şey bilinmiyordu; yaşamış olmak için yaşıyor fakat yaşadığını bilmiyordu; kalbi atıyordu fakat o bunu bilmiyordu; nefes alıyor fakat o bunu da bilmiyordu; göz kapaklarını açıp kapatıyordu ama bunun farkında değildi.
Ve o andan itibaren çaresizce şu düşünceye saplandım: içimde olup da benden kaçan, bir aynanın önünde durup da yakalamaya çalıştığım anda hemen ben oluveren, başkaları için yaşayan ve başkalarının yaşarken görebildiği, benimse göremediğim o yabancının izini sürecektim. Ben de onu başkalarının görüp tanıdığı gibi görmek ve tanımak istiyordum.
Bir anda beliriveren o görüntü gerçekten benim miydim? Ben, dışarıdan bakıldığında tam da böyle miyim yaşarken kendimi düşünmediğimde böyle miyim? Demek ki başkaları için, tanıdığımı sandığım ben değil de kendisini aynada görüp de hayret eden o yabancıyım: yani kendini tanıyan ben değil de öbürüyüm: ilk bakışta görür görmez benim de tanıyamadığım o kişiyim: hiç düşünmediğim bir anda karşıma çıksa yaşadığını göremeyeceğim o yabancıyım ben. Benim değil de yalnızca başkalarının görebileceği ve tanıyabileceği bir yabancı.