Allah'ın evreni, evrenin bir parçası olarak dünyayı ve içindeki her şeyi yaratmasında bir amacı vardır ve insan bu amacın gerçekleşmesine yardım ettiği ölçüde anlam kazanır. Ahirette bir diriliş ve ödül olsa da olmasa da bu anlam insan olmanın içinde gizlidir.
* Hayata sormuşlar: "Nasılsın?" diye. Cevap vermiş: "Gecem de var gündüzüm de."
* Biliyoruz ki, acı ve mutluluk hayatın iki itici gücü. Biri kendinden kurtulmak için diğeri kendine kavuşmak için bizi harekete geçiren iki güç.
* Özgürce eylemde bulunmak insanın kendi doğumunu gerçekleştirmesidir.
* Mutluluk hayatı olduğu gibi kabul etmek ağırlıklarına rıza göstermek ve ıslahına çalışmaktır.
* İnsanın yüzündeki varoluşu ve varlığa devamı bazen de kendine rağmen dir.
Kendini gerçekleştiremeyen her insan içindeki eksikliği örtmek için, içinde olan diğer şeyleri büyüterek o eksikliği gidermeye çalışır. İnsanın içinde olan sevgi-şehvet duygusunu zıvanadan çıkarırcasına büyütmesinin temelindede bu sebep var.
İstediğiniz kadar bu yanlışı "aşk" adı altında kutsamaya çalışsanızda da yanlış yanlıştır.
Kutsal olan insanın birinin peşinden sürüklenmesi değil kendini gerçekleştirmesidir.
Esas soru şu: Varlık neden yok değil de var? Aslında varlığın yok değil de var olması, başlı başına bir amaçtır. Bu varlığın amacından önce, amacın varlığı demektir. Amaç öyle bir şeydir ki varlığı ortaya çıkarmaktadır