Saliha Karagöl
@salishoz
Bu masaldaki yaşlı kadın simgesi, topluluk geleneğinin katı bir koruyucusudur, sorgulanmayan statükoyu güçlendirir: “Uslu dur; pürüz çıkarma; fazla derin düşünme; büyük düşüncelerin olmasın; sadece düşük bir profili sürdür; karbon kopya gibi ol; nazik ol; hoşlanmasan da, uymasa da, doğru büyüklükte olmasa da, incitse de ‘evet’ de” ve bunun gibi uyanların sözcüsüdür. Yaşamsallıktan böylesine yoksun bir değerler sistemine uymak, ruhsal bağlantının aşırı düzeyde kaybına neden olur. Toplumsal yakınlıkları ya da etkilenmeleri bir kenara bırakarak, vahşi ruhumuz ve yaratıcı tinimiz yararına yapmamız gereken, herhangi bir toplulukla kaynaşmamak, kendimizi bizi çevreleyen nereden ayırarak onlarla aramızda bizim seçimlerimiz doğrultusunda köprüler kurmaktır. Hangi köprülerin güçlü olacağına ve rahat geçileceğine, hangilerinin eksik ve boş kalacağına biz karar veririz. İlişki kurmayı uygun gördüğümüz topluluklar, ruhsal ve yaratıcı hayatımız için en büyük desteği verenler olacaktır.
Reklam
Şuna kuşku olmasın, bir kadın -bu iblis ne türden olursa olsun- kendi iblisine müdahale etmek ve onunla savaşmak için gayret gösterdiğinde, bu gerek arketipsel, gerekse de uzlaşıma dayalı gerçeklik açısından bilinen en değerli savaşlardan biridir. Masalda olduğu gibi, kadın, kıtlık, esir düşme, içgüdülerinin yaralanması, yıkıcı seçimleri ve buna benzer diğer tüm yollarla iyice dibe vursa bile, unutmayın ki dip, psişenin yaşayan köklerinin bulunduğu yerdir. Bir kadının vahşi temelleri tam da buradadır. Yeni bir şeyi tekrar etmek ve büyütmek için en iyi topraktır dip. Bu anlamda dibe vurmak, son derece acı verici olsa da, aynı zamanda tohum ekmenin zeminidir.
