Kur’ân-ı Kerim’de “İnsan kendisinin başıboş, bırakılacağını mı sanıyor?” (Kıyamet Sûresi: 36) buyuruluyor. Bu da insanın bir amaç için yaratıldığını gösteriyor.
Kırmızıyı sevdiğini bilseydim
Hayallerim kıpkırmızı olurdu
İstanbul hâlâ güneşin ardında
Ufuklarında birkaç kere leke
Birkaç kan pıhtısı dudaklarında
İstanbul hâlâ sevimli mi sevimli
Ve hâlâ bir tomurcuk tadında
Yürüyelim seninle İstanbul’da
Korkusuz bir rüyadır
Bekler bizi Beykoz’da, Üsküdar’da
Birkaç kuğu, birkaç mahzun kuştüyü
Yenilgisiz bir muamma gibidir
Arar buluşamayan ellerimizi
Deli rüzgâr yine sarhoş, hovarda