Nono, Oro için bir başka aynaydı. Ama, kendini var edemeyen bir başka insanda kendini seyrediyor olmak, onun için katlanılması zor bir duyguydu. Aynada kendine tutkun, Nono’ya baktığında kendini inkar. 
Kadınlar çekici varlıklar. Onlarla birlikteyken aslında kendimle seviştiğimi fark edene dek denedim. Sonra yine boşluk! Ne kimse beni tanıyor, ne ben kimseyi. Ne de ben kendimi!
Köy nüfusunun yarıdan çoğu yıllar içinde aralıklarla bu şehre göç etmişti. Yalnız onlar değil tabii. Ülkedeki milyonlarca insanın ortak bir düşüydü bu. Orada ölmek! Pahalı ölmek! Yaşamdan arta kalan alacaklarını yakınlarına ödetmek.