Samirə Məmmədova
@samiramammadova
Lapa lapa kar yağmaya başladığını gördüm.
Her zaman olduğu gibi bütün çirkinliklerin üstünü örtüyor, içimi neşeyle dolduruyordu.
Reklam
Kim bilir ne anılar barınıyordu bu eski binada. Ne dramlar, ne eğlenceler, ne aşklar hatırlanıyordu.
Biraz sonra elindeki tepsiye yerleştirdiği incecik, zarflı fincanlarda nefis kokan, bol köpüklü iki kahveyle geldi. Birer küçük bardak su ve kahve fincanlarının yanına birer güllü lokum koymuştu. Tam eski İstanbul işi. Şu "cafe"lerin hiçbirinde bulunmazdı bu. İnsanlar niye bu güzel âdetleri bırakır da hazır kahve içerler diye bir kez daha merak ettim. Hem de tadı yabancı bir kahve.
Dünyanın değişik yerlerinde yaşayan, birbirinden farklı özellikteki milyarlarca insan, aynı tür yiyecek ve içecekleri sevmeli, aynı tarz giysileri almalı, bunun için de aynı tarz bir hayat yaşamalıydı. Böylece uluslarüstü büyük firmalar, ürünlerini dünyanın her yerinde satabilirdi.. Belki de daha korkuncu, bu sistemin yerel kültürleri yok ediyor oluşuydu.
"Bunu üstünde taşı kızım" dedi. "Ayete'l-Kürsi'dir, yani Allah kelamıdır. Seni bu şehirde her türlü kazadan, beladan, kem gözden korur. Hiç üstünden ayırma."
Yaşlı adamın gösterdiği "dede" tavrı, tanımadığı kadını koruyup gözetme, sahip çıkma isteği içimi huzurla doldurdu.
Niye hiçbir sokağın, caddenin, meydanın, köyün adı aynı kalmıyor, sürekli değiştiriliyordu acaba? Tarihten kaçmak için mi? Her şeye sıfırdan başlamak için mi?
Geçmişini değiştirmek isteyen bir ülkenin sorunlarına Erich Auerbach ne derdi acaba? Walter Benjamin'e yazdığı mektuplarda bu "aşırı değişim isteği"nden söz etmiş miydi? Demek ki biz fark etmeden sürekli bir kabuk değiştirme içindeydik.
Reklam