Verandada Son Yaz. Sayfaları çevirirken her öyküde kendimden, kendi kararsızlıklarımdan parçalar buldum.
Hayat bizi kaç kez o yol ayrımına getiriyor değil mi? "Gitmek mi zor, kalmak mı?" sorusunun tam ortasında kaç kez sıkışıp kalıyoruz? Gidersek hafifleyecek miyiz, yoksa yanımızda taşıdığımız yükler daha mı ağırlaşacak? Peki ya kalırsak... Olduğumuz yerde kalmanın ruhumuza ödeteceği bedel ne olacak?
Bu kitap, tam da o kararsızlık anlarında insanın kendi "verandasına" çekilip geçmişiyle, kararlarıyla yüzleşmesini o kadar zarif anlatıyor ki... Sanki yazar benim hiç seslendiremediğim iç sesimi fısıldamış sayfalara.
Eğer siz de hayatınızın bir döneminde gitmekle kalmak arasında sıkışıp kaldıysanız, sessiz kararlarınızın yükünü kalbinizde taşıyorsanız bu kitaba mutlaka bir şans verin. Kendi verandanızda kendinizle buluşacaksınız.
Normalde benim güvenli alanım soft romantik kitaplardır. Gerilim ve korku dalındaki filmleri dahi sevmem. Bu kitap, “gerilim” adı altında pazarlansa da ben açıkçası çok gerilmedim. Belki de gerilim kelimesine yüklediğim anlam kitap söz konusu olduğunda farklı bir karşılık buluyordur.
O yüzden ilk “gerilim” kitabım. Şans vermek istedim ve şimdiye kadar bu alandan uzak durduğum için ÇOK PİŞMANIM. Not konusunda gönlü bol biri olduğum söylenebilir, bu kitaba 10/10 versem bile yeterli olmayacak bana yaşattığı duyguları ve şaşkınlığımı yansıtmak için.
Normalde ortalamanın üstünde bir zekam olduğuna inanırdım ama bu kitabı okurken tam bir APTAL gibi hissettim.
Siz de kendinizi çok zeki sanıyorsanız poponuzu yere indirmek için bu kitabı okuyun.
Ve inanılmaz keyif almak için.
xoxo
Vera
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
BİR ERKEĞİ ÖLDÜRECEK KADAR SEVMİŞ OLMALARI.
Puan vermedi
ROY : 24 Kasım 1961'de Hindistan'ın Kerela eyaletinden Hristiyan bir anne ile Hindu bir babanın kızı olarak dünyaya geldi. Aymanam Köyü'nde annesinin işlettiği okulda okudu. 16 yaşında evi terk etti. Delhi Mimarlık Okulu'nda okudu, ama mimarlığı hiçbir zaman sevmedi. Dört yıl süren ilk evliliğini bir okul arkadaşı ile yaptı ve bir süre eşiyle birlikte çiçek çocuk olarak(hippi-Savaşa hayır-doğayla uyumlu) yaşadı. Daha sonra bu hayatı bırakarak Ulusal Şehir İşleri Dairesi'nde çalışmaya başladı. Bir bursla İtalya'ya giderek anıt restorasyonu üzerinde çalışırken yazarlık yönünü keşfetti. İkinci eşi ile birlikte bir televizyon kanalı için dizi film, Hindistan'da üniversite öğrencilerinin yaşamına ilişkin bir film senaryosu, Hindistan'ın kırsal kesiminde eşleri tarafından istismar edilen kadınların kahramanı haline gelen Phoolan Devi hakkında tartışmalı bir film senaryosu yazdı. Son filmi mahkemelik olunca aerobik öğretmenliği yapmaya ve romanını yazmaya başladı. Kendi çocukluğundan esinlenerek beş yılda yazdığı romanını 1996'da tamamladı.
1997'de ilk ve tek romanı Küçük Şeylerin Tanrısı romanı ile İngiltere'nin en saygın edebiyat ödülü olan Booker ödülü'nü aldı. Bu ödülü alan ilk Hint kadın oldu. Kitap çeşitli dillere çevrilerek yaklaşık 8 milyon satış rakamına ulaştı. "Sokaktaki İnsanın İmparatorluk Rehberi", "Ya çek defteri ya Cruise Füzesi" adlı kitapların da yazarı olan Roy, yirmi yol boyunca siyasi konularda kitaplar yazmış ve küreselleşme karşıtı görüşleri ile tanınmıştır. 2002'de Lanan Kültürel Özgürlük Ödülü, 2004 yılında Sydney Barış Ödülü'nü kazanan Roy, 2005'te Irak Dünya Mahkemesi adlı küresel girişim nedeniyle İstanbul'da bulundu. 2002'de Narmada'daki baraj projesine karşı çıktığı için bir günlük hapis cezasına çarptırılmış olan Roy, 2014 yılında Mahatma
Merhaba sevgili dostlar
Geçenlerde oğluma tavsiye üzerine aldığım Zaman Dedektifleri: Sarnıcın Sırrı kitabını okudum.. Normalde bu tarz kitapları çocuklara hitap ediyor diye pas geçebiliyoruz bazen ama, inanın bu bambaşka bir seviye. Okurken kendimi bir an o karanlık sarnıçların içinde, gizemli ışıkların peşinde koştururken buldum. İstanbul’un o çok iyi bildiğimiz sokaklarını alıp işin içine zaman yolculuğunu, biraz teknolojiyi ve tabii ki müthiş bir arkadaşlık hikayesini koymuşlar. Özellikle kitabın yanındaki harita detayı beni benden aldı; okurken o haritayı önüme yayıp şimdi şu tarafa gidiyorlar diye takip etmek o kadar keyifliydi ki... Yani eğer şöyle birkaç saatliğine gerçek dünyadan uzaklaşıp, İstanbul’un gizli kalmış dehlizlerinde dedektiflik yapmak isterseniz şans vermenizi kesinlikle öneririm. Hem dili o kadar rahat ki, sayfalar kendi kendine çevriliyor resmen.
.
.
Siz son zamanlarda sizi içine çeken, bitirdiğinizde keşke biraz daha devam etseydi dediğiniz bir kitap okudunuz mu?
Önerilerinize açığım...
Puan vermedi
Özgen Biçgin’in kaleme aldığı Kontrol Kulesi: Son Talimat, Esenboğa Havalimanı’nın hava trafik kontrol kulesinde, tek bir vardiya süresince geçen son derece yüksek tempolu ve klostrofobik bir psikolojik gerilim romanı. Hikaye, yüzlerce yolcunun ve uçağın güvenliğinden sorumlu olan Tunç, Rana, Emre ve Selim adındaki dört hava trafik kontrolörünün sıradan başlayan gününün bir anda kabusa dönmesini konu alıyor. Kuleye gelen ve bu karakterlerin geçmişteki sırlarına, kişisel hatalarına atıfta bulunan gizemli bir tehdit, ekibi amansız bir kedi-fare oyununun içine çekiyor. Bir yandan radar ekranındaki uçakları kazasız belasız yönetmeye çalışırken diğer yandan kendilerini adım adım izleyen görünmez bir düşmanla ve kendi içsel hesaplaşmalarıyla mücadele etmek zorunda kalıyorlar.
Hızlı başlayan ve temposu son sayfaya kadar düşmeyen, tek bir oturuşta bitecek dinamik hikayeleri sevenlerin kesinlikle şans vermesi gereken bir roman. Klostrofobik, yani dar ve izole tek mekanda geçen kurgulardan hoşlananlar, havalimanı kulesinin o sıkışmış ve stresli atmosferini fazlasıyla merak uyandırıcı bulacaktır.
Aynı zamanda sadece fiziksel bir aksiyon değil, karakterlerin geçmişleriyle, kendi içsel hesaplaşmalarıyla ve vicdanlarıyla yüzleştiği psikolojik gerilim türüne ilgi duyanlar için de oldukça tatmin edici bir yapısı var. Havacılık dünyasının perde arkasını, hava trafik kontrolörlerinin o saniyelerle yarışan, hata kabul etmez ve yüksek stresli meslek hayatını bir kurgu içinde merak eden herkes bu kitabı keyifle okuyabilir.
Puan vermedi·98 syf.··
Beğendi
·2026 27. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 18 Haziran 2026 11:26
Bir yaz gecesi rüyası okuduğum ilk tiyatro metniydi. Başta okuması zor olur diye düşünmüştüm aslında ama hiç de öyle olmadı.
Kitap boyunca eğlenceli bir tempo sürdü. En güzel yanı da bunu gözümde canlandırmak oldu. Hatta bazı bölümlerde direkt sahneyi izliyormuş gibi hissettim.
Benim için yeni ve güzel bir deneyim oldu. Klasiklere önyargılı olanlar için bile şans verilebilecek bir kitaptı.
