e
@santevon
ama budandıkça fışkıran da bizleriz, ölüyoruz demek ki yaşanılacak
Puan vermedi·343 syf.·
10 günde okudu
·2023 2. kitabı
Reklam
Sahâbeyi, sahâbe yapan şuurda bu değil miydi? Onlar eylem adamı, görev adamı idiler. Başlarında olan ister yirmi yaşlarında bir delikanlı olan Üsâme olsun, ister siyah tenli Habeşli bir köle olan Bilal olsun, ister Arap olmayan Selman olsun ne fark ederdi. Önemli olan risâletin mesajının âleme yayılması idi. İşte böyle oldukları için daha aradan yirmi beş yıl geçmemişti ki İslam'ın mesajı kıtaları ve medeniyetleri zorlamaya, onları kendi önünde diz çöktürmeye başlamıştı. Yine o şuur diriltilse, yine sahâbi hassasiyeti oluşturulsa, yine sadece ecri, karşılığı, mükâfatı Allah'tan bekleyerek yürüyecek bir nesil ortaya çıksa, netice aynı olacak ve on beş asır sonra olsa bile sahâbenin elde ettiği başarının aynısı elde edilecektir.
insan bir şeyi bir kere başka görür/sonrası hep bakmakŞiir
Seyyidhan Kömürcü günümüz edebiyatının incisi benim gözümde. Çağımızın okumaktan en keyif aldığım şairi. Seyyidhan Kömürcü demek kitabını okudum kitaplığa kaldırdım demek değildir. Defalarca kere o kitabı eline almaktır ve her defasında altını çizecek farklı dizeler keşfetmektir. Mesela 'Dünya Lekesi' öyle bi kitap ki tadı hala damağımda. İçindeki dizeleri hatırladıkça için de hüznü de mutluluğu da bir arada yaşıyorum. O yüzdendir ki böyle güzel ve derin satırlara imzasını atan bi adamın, o derece nahif bi ruhu olduğuna inanıyorum. Öyle bi yazar ki uzun süre ayrı kaldıktan sonra özlemini çektiği evine kavuşmuş hissi veriyor insana çünkü kitabı herhangi birisine değil de bizzat size yazmış gibi hissediyorsunuz. Defalarca kez beni bu kadar da iyi tanıyamaz diye geçirdim içimden. Bu yüzden de beni benden iyi bilen bu yazarı tanımayı çok isterdim.
istemeden büyümüş bir ağaçtan bahsediyorum istemeye istemeye büyüyen ağaçlardan
toprağı güneşi ve suyu istemeden
ve kuşu ve rüzgârı
bazı yerleri hiç olmayan bir ağaç
bazı yerleri olması gerektiğinden fazla
doğrusu
bir yerine kadar güzeldi hayatım
ne zaman kötü bir şey olsa
allah büyüktür diyordu babam
ve genişliyordu her şey
bir ovadaydı aklım
kalbim bir dağı küçültüyordu
kalbim bir dağı kırıp kırıp içime atıyordu
zaten giderim diye bakıyorken her şeye uğurlanıyorken
on dördünde ilk tenezzül ile ufalandım
ferahladı gövdem
veda ettiğim her şeyin tam ortasında kaldım
sana bakarken sözcük demeyi de
iki tane aynı harfin yan yana geldiği sözcükleri de seviyordum
allah tenezzül ve tereddüt
ve şehrin dışındaki evleri
seni o yüzden