Lisedeyim. Okulda abi dediğim fizik öğretmenimin kardeşi olan bir çocuk var. Bir süre sonra bana mektuplar yazmaya başlamıştı - cool olacak ya mesajı denememişti.-Aman Allahım dedim Muhammed abi neler düşünüyormuş böyle. Okulun efendi abilerinden biriydi. Hocaların göz bebeği sayısalcı vauv bir çocuk. Henüz çocuk olduğumu düşünen bana çok ağır geliyordu hisleri. Sonra bir gün cesaret bulmuş pat karşıma çıktı ve o sahne. Diz çöktü elinde bir yüzük ve ben, henüz 10. sınıfta olan ben. Gerçekten aynen böyle oldu. Ne yapıyorsun Muhammed abi demeye kalmadan kendimi yurttaki odamda buldum. Ne olur gerçek olmamış olsun diye saatlerce dualar ettim. Sonra o abi yıllarca aynı saatte beni sabaha karşı arayıp durdu ve ben ona hiçbir zaman cevap vermedim. Üniversite bitti, 1 yıl boyunca beni aramadı iyi çok şükür kabus bitti diye düşünürken, farklı bir şehirde çalıştığım hastanede o abinin çocuğunun doğumuna vesile oldum.. Ne mi hissediyorum bilmiyorum, sanırım boşluk.. 😶