Sare Dilara
@saredilara
Şu anda okuduğu kitap
İlk olarak, insan hayatında çatışmanın doğal ve gerekli olduğunu kabullenmelisin. Eskiden çift terapisi yaptığım zamanlarda bazı çiftler, "Biz hiç tartışmayız ki," derlerdi. Ben de onlara sorardım; "Hanginiz depresyondasınız?" Durum bu şekilde aslında, sevdiğimiz insanlarla da tartışmalıyız; kızdığımız, istediğimiz, istemediğimiz şeyleri onlara ifade etmeliyiz. Böyle böyle birbirimizi daha iyi tanırız, sahici ve samimi ilişkiler çatışmalarla kurulur. Hakaret, aşağılama ve istismar olmadığı müddetçe çatışma ilişkilerin en önemli besinlerinden biridir.
Reklam
İlerleyen yaşlarda, kendimizi korumamız için bencillik şımarıklık, yaramazlık gibi davranışların birazcık da olsa sosuna ihtiyacımız var.
Bazen de anne-baba için tek bir önemli şey vardır, örneğin ders çalışma ya da anne için ev işlerine yardım etme. Bunun haricinde hiçbir şey değer görmeyecek ve her şey küçümsenecektir: "Bununla mı uğraşıyorsun, boş şeyler bunlar." Ve bütün bunların yaşattığı hayal kırıklığından kaçınmak isteyen çocuk karşı tarafı memnun etmek için onların önemsediği şeyleri yapmaya, uyumlu davranmaya çalışacaktır.
Anne ya da babanım sert ve otoriter olması da bir diğer sebep olabilir. Çocuk bazen böyle aile ortamlarında kendini ifade etmeyi hiç denememiş bile olabilir. Anne-baba kendi arasında çok sert tartışmalar yaşıyorsa çocuk özellikle okul öncesi dönemde bunu çok işselleştirir ve bir korku geliştirebilir. Bir şey söylerse cezalandırılacağını düşünür ve sessizliğin bu durumda kendisi için en iyi seçenek olduğuna karar verir.
İnsanın biyolojik yapısında, birçok canlıda olduğu gibi alanını genişletme eğilimi vardır. Yani sen kendi sınırını çizmezsen başka biri senin sınırlarının içine kesinlikle girecektir. O insan seni sevse de, sana değer verse de durum böyledir. Burada önemli olan diğer insanıların iyi olmasını beklemek yerine kendi sanırını kendin çizmek ve sorun olduğunda konuşmayı becerebilmektir. Amerikalılara ait bir söz duymuştum: Komşuna güven ama çitini de eksik etme.
Reklam