saye
@saye_
Puan vermedi·126 syf.·
2022 26. kitabı
Reklam
Bugün, orada bulunmuş olduğuma üzülmüyorum; böylece insan denen yaratığı iyice tanımış oldum. Bütün gördüklerime ve çektiğim acılara karşın iyi kaldıysam, bu yalnızca iyiliği yaratanlara, onu ender kılanlara ve kafaların içine yerleştirenlere saygı göstermek içindir; Yaşam'ın tek haklılığı budur.
...yaşamında bir Barba Yani'ye rastlama şansı olan kişinin, kendini mutlu saymasının gerektiğini öğrendim. Onun dışında, böyle biriyle hiç karşılaşmadım. Ama o, yaşama göğüs germeme, sık sık onu kutsamama, övgüler düzmeme yetip arttı. Çünkü bir tek kişinin iyiliği, binlercesinin kötülüğünden daha güçlüdür;
kötülük, aynı zamanda kötülük yapanı da öldürür; iyilikse, gerçeğin yok oluşunun ardından parlamayı sürdürür. Güneşin bulutları dağıtıp dünyaya sevinci geri getirişi gibi, Barba Yani de ruhumu kemiren kötülüğü kovdu ve yüreğimi sağlığına kavuşturdu. Bu iş, benim direnişimle karşılaşmadan, kandırıcı karşı çıkmalarım olmadan yapılmadı; ama yaşamda çok acı çekse bile, birden patlayan iyiliğe hangi yürek kafa tutabilir?
Acımasız babamdan, ona benzeyen öteki yaratıktan nefret ediyordum; şeytanın onları götürmesini canı yürekten istiyordum!.. Ancak... Birinin yokolmasını istemek, bir kin duygusudur, oysa onun yok oluşunda bulunmaksa, şey ister...
Ne ister?.. Bilmiyorum bunu!..
Şey demek istemiştim, insanın cani olması gerekir, ama Kira, cani değildi, bundan eminim.
Ya o zaman?.. İnsan olmak ve yaşamı hayvanlardan daha az anlamak ne acı! Kinle acıma neden yanyanadır?.. İnsan neden sever?.. Ve neden öldürür?.. Bizler neden kendimize ve başkalarına kötülük eden duygulara sahibiz?..
Ah, yaşamda insana ne haksızlıklar yapılıyor!
Bacağından ya da kolundan sakat birini görünce, kimse ona yüz çevirmiyor, herkes acıyor; ama ruhu sakat birinden herkes kaçıyor, kimse ona acımıyor!.. Bu, içinde var olmayan yaşamın vazgeçilmez şeyidir.
Reklam