Bazen hayatın gözümün önünde akıp gittiğini hissediyorum. En güzel ayrıntıları kaçırıyor, en olması gerektiğim yerde olamıyorum. Geçmişin pişmanlıkları ve telafisi olmayan bazı durumlar hakikatten uyku kaçıracak dereceden. Dönüp ardıma baktığımda ilerde yaşayacağım şeylerde olmasını istediğim kişiler de olamadığında onun derin üzüntüsünü yaşamaktan çekindim doğrusu. Bazen duygularımıza bu kadar da kendimizi kaptırmamamız gerektiğini düşünyorum. Kin gibi nefret gibi... onların esiri olduğumuzda geriye kalan sadece üzünüler ve derin acılar kalıyor ve onlarla boğuşmak inan daha elzem bir durum söz konusu.