Yaşamın ona öylesine verdiği şeylerden fazlasını istemeyen, kendi içgüdüleriyle hareket eden, güneş varken güneş ışığı arzulayan ve güneş olmayınca da sıcağı bulduğunda memnun olan kişi mutludur.
Düş uğruna kişiliğinden vazgeçen ve diğer kişilerin yaşamlarını düşünmekten zevk alan, tüm izlenimler yerine izlenimlerin dış görünümlerini deneyleyen kişi mutludur.
Son olarak, her şeyden vazgeçen, kaybedecek, yok olacak bir şeyi olmayan kişi mutludur.