Sümeyya Badur
@sbadur
Açılmayan bir kitap gibiyim. Küskün ve biçâre.
Üç erkek arkadaş keşif yaparlar ve bir ülkeye denk gelirler. Bu ülkede sadece kadınlar var. Kadınlardan oluşan bir ülke, erkek yok, bebekler var ama hepsi kız. Erkeklere göre bir yer değil, çok tehlikeli. Gidenler olmuş ama hiçbiri geri gelmemiş. Bu üç erkek arkadaş bu söylenenleri duydukça daha da çok meraklanmaya başlar.
Sadece kadınların olduğu bir ülkeyi düşündüklerinde akıllarına son derece ilkel bir toplulukla karşılaşacaklarını, çok da bir gelişim içinde olmadıklarını, sürekli kavga ettiklerini, herhangi bir düzen ya da tertipin olmadığını, sadece dokuma yaptıklarını düşünüp dururlar. Uçakla ülkeyi bulmaya çalışırlar. Çok geçmeden bulurlar. O sırada düzgün, temiz yollara, etkileyici mimariye hayran kalırlar. Ve düşündüklerinin aksine gelişmiş bir ülkeyi incelerler. İniş yapmaya karar verirler. Ortalık son derece güvenli ve medeni duruyor. Göğe dönmüş üç arkadaşa bakan kadınlar, son derece korkmuşlar. Üç arkadaşta kadınların güzel olduğu konusunda hemfikirdi.
Üç keşif, misafirhanede ağırlanır. Birbirlerine kendi dillerini öğretmeye çalışırlar. Yaşantılarını, kültürlerini, hayat tarzlarını birbirleriyle paylaşırlar. Ve bu üç keşif kadınların böyle düzenli bir sistem içerisinde yaşamalarına çok şaşırır.
Annelik kadınlar ülkesinde çok önemli, kutsal sayılan bir şeydir. Anne sevgisi vahşi bir tutku değil, bir “içgüdü”, kişisel bir duyguydu, annelik onlar için bir dindi.(s.100) Annelik kavramına oldukça değer verirler.
Kitabın sonunda üç keşif yani Vandyck, Jeff, Terry ilk karşılaştığı kadınlarla evlenirler. Terry’nin davranışlarını beğenmeyip onu göndermeye karar verirler. Jeff bu ülkede kalmaya karar verir. Vandyck ve karısı Terry’e yolculuğunda eşlik ederler. Onlara başkalarının böyle bir ülkenin varlığından haberleri olmaması gerektiği konusunda söz
Reklam
Veronika, görünüşte mutlu güzel bir hayata sahip. İki kızı ve kendisini çok seven kocası var. Ama her ne olursa olsun hayatından memnun değil, hayatının ona sunduğu tekdüzelik yaşamı sıkıcı bulur. Bu yüzden intihar etmeye karar verir. Veronika intihar girişimlerini düşündükten sonra intihar etme yolunu bulur. Ona göre kadınların intiharı bile romantik olmalı. Tıpkı terk edilmiş prensesler ve Hollywood yıldızları gibi. Yaşamın, harekete geçmeden önce doğru ânı beklemekten ibaret olduğunu biliyordu Veronika. Öyle de oldu. İlaçları içip vedasını tamamlamayı bekledi. Ama ilaçları alalı on dakika olmuştuki henüz bir bedensel değişim yoktu ve Veronika’da intihar mektubu yazmaya karar verdi. Veronika, sevgisizlikten ya da ailesi tarafından sevilmediğinden, para sorunları yüzünden öldürmüyordu kendini. Birinci nedeni: Yaşamındaki her şey hep aynıydı ve bir kez gençliği sona erdi mi hep yokuş aşağı gideceği belliydi. Yaşamını sürdürmekle hiçbir şey kazanmayacaktı. İkinci neden daha felsefiydi: Veronika gazete okuyan, televizyon seyreden, dünyada olup bitenlerden haberli biriydi. Her şey yanlıştı ve kendisi herhangi bir şeyi düzeltebilecek durumda değildi. En azından kendisi öyle düşünüyordu. İntiharı seçme sebebi yaşamın ölümle son bulmasıydı. En sonunda özgürlük, sonsuza varan unutuş.
Sonra biraz aranın ardından midesinin bulandığını, gözlerinin kapandığını farketti ve bilincini kaybetti. Veronika uyandığında kendini Villet tımarhanesinde buldu. Ölmemişti biri onu oraya getirmişti. Ölmediği gibi kendisini akıl hastanesinde buldu. Doktoru ona içtiği ilaçların kalbine zarar verdiğinden dolayı beş günlük bir ömrünün olduğunu söyler. Veronika bu beş günü beklemek istemez ve başka intihar yolları arar. Hastanede Zedka diye bir hastayla tanışır. Zedka ona manevi anlamda yardım eder.
Reklam