Cer
@scer
The science of knowing shapes the art of living.
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Mini ballarım mini sınav oluyorlar. 🙃 Termosum da aynı benim gibi yaşanan yıllardan yorulmuş. Yeni termos alınır da, yeni ben alınır mı kendime? ☀️
Bunu isterseniz kişiliğimin bir tuhaflığı olarak nitelendirin ama kendimi bir yerde sıkışıp kalmış hissettiğimde çıldıracak gibi olurum.
Anlamak gerek. Gerektiği kadar kez okuyarak anlamak gerek.Alıntı
Artyom daha farklı hissediyordu: Anya'daki soğukluğu hisseder hissetmez o da soğumuştu. Sanki kendi sevgisini yayamıyor, ruhundan Anya'nın sevgisini yansıtıyordu. Anya'nın saçtığı ilgi ışınlarını kendi ruhunda topluyor, sonra sıcak bir ışık hüzmesine dönüştürerek Anya'ya geri gönderiyordu. Bu ışık Anya'yı yakıyor ve Artyom karşılığında ondan daha fazla sıcaklık alıyordu. Anya sönmeye başlayınca Artyom'un da ona verecek bir şeyi kalmıyordu. Böylece Artyom, birlikte bir geleceklerinin olabileceği düşüncesi çoktan ortadan kalkıp toza dumana karışmasına rağmen, sonunda tamamen kuruyana kadar yoksullaştıkça yoksullaşıyordu.
Anya'nın kalbi ise sanki tam tersi şekilde çalışıyordu, tıpkı içi dışına çıkarılmış bir kazak gibi. Artyom'un ölçüsüz vurdumduymazlığı, insana zarar veren inadı, aptalca hayallerinden ödün vermeme isteği ve Anya'nın hayallerini göz ardı etmesi yüzünden Anya artık onu istemiyor gibiydi. Belki de ilk başta Artyom'u terk etmeyi düşünmüştü. Lambayı yanar vaziyette tutmaya yetecek kadar yağ yoktu. Ama Artyom gider gitmez lamba şiddetle ve umutsuzca tekrar alevlenmişti. Öyle ki, sıcaktan Artyom'un gözleri yanıyor ve kendisini elleriyle korumak zorunda kalıyordu. Bu nedenle kendi içine kapanıyordu ama yine de ısınıyordu. Anya yine çarpık ve grotesk bir biçimde ona yansıyordu fakat bu kez daha doğrudan ve daha parlak bir halde.
Aşk garip bir yakıttı.
Reklam