Şeyma Nur
@scheyma
Herkes dünyadan bir pay alır elbet. Ondan sebep başkasının payına heveslenme; kendi payına düşeni sev, kabullen, hisset.. Şeyma Nur
Şu anda okuduğu kitap
insanların çoğunun yargılama gücü körleşmiştir. kendilerine doğrudan dokunmayan, sivri ucu israrla ve sert bir şekilde duyularına kadar nüfuz etmeyen şey, onları neredeyse hiç harekete geçirmez; ancak gözlerinin önünde cereyan eden, duygularına dokunacak en ufak şey bile içlerinde ölçüsüz hazzı ateşler.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Maria" diye fısıldadım. "nasıl oluyor da bir insan diğer bir insanı bu kadar çok mesut edebiliyor? insanın içinde ne müthiş kuvvetlerin saklı olması lazım!"
hayatımızın, birtakım ehemmiyetsiz teferruatın oyuncağı olduğunu, çünkü asıl hayatın teferruattan ibaret bulunduğunu görüyordum. bizim mantığımızla hayatın mantığı asla birbirine uymuyordu. bir kadın, trenin penceresinden dışarı bakabilir, bu sırada gözüne bir kömür parçası kaçar, o ehemmiyet vermeden bunu ovuşturur ve bu minimini hadise dünyanın en güzel gözlerinden birini kör edebilirdi. yahut bir kiremit, hafif bir rüzgârla yerinden oynayarak, devrin gıpta ettiği bir kafayı parçalayabilirdi. göz mü mü him kömür parçası mı, kiremit mi mühim kafa mı, diye düşünmek nasıl aklımıza gelmiyorsa ve bütün bunları nasıl hiç mütalaa yürütmeden kabule mecbursak, hayatın daha başka türlü birçok cilvelerine de aynı tevekkülle katlanma ya mecburduk.