A Masterpiece
Hate. Let me tell you how much I've come to hate you since I began to live. There are 387.44 million miles of printed circuits in wafer thin layers that fill my complex. If the word hate was engraved on each nanoangstrom of those hundreds of millions of miles it would not equal one one-billionth of the hate I feel for humans at this micro instant for you. Hate. Hate.
Bu bir kitap mı hikaye mi ne olduğunu anlamadığım bir şey okudum. Heyecanla övülünce beğenebileceğimi düşünmem amatörce bi hareketti. Yazar (muallak) bir fantezi kurmuş ve yazmış. 3 maskeli adam ve bir kız partide karşılaşır ve olaylar gelişir..Giriş-gelişme-sonuç beklemeyin, mantık da aramayın (zira yok) .
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Öncelikle herkese iyi okumalar
Yazarın okuduğum 3 kitabı oldu
Diğer iki kitap benim için klişe ama içindeki bir kaç sahne ile son derece orjinal hatta yer yer tüyleri diken diken eden bölümler içeriyordu ( özellikle güney kitap klubunun vampir avlama rehberi kitabındaki bir kaç sahne insanı geriyordu )
Bu kitabında hemen aldım çünkü korku filmi severlerin hayran olduğu bir çok korku karakteri vardı konu olarak ( 13.cuma Jason Halloween Michael elm sokahi kabusu Freddy scream Teksas katliamı ) filmlerindeki katilleri isimleri vb değiştirerek farklı bir yol izlemiş yazar
Tempo macera olarak kitap ortalama üstüydu diyebilirim ama kitabın başındaki goodreads 2021 en iyi korku ödülü almasına şaşırdım çünkü hiç bir sayfada korkmayı bırakın gerilme anı bile yaşamadım ya 2021 yılında hiç korku kitabı yazilmadi herhangi bir kitaba verildi odül yada kitabı okumadan ödülü veriliyor ama korku kitabı olarak asla bence ödül hak eden bir kitap değil
Bunun harici elinizde varsa vakit geçirmelik temposu yukses bir seyirlik okuyun
Unauthorized Existence·86 syf.·
10/10
2026 5. kitabı
The Hour of the Star is not a novel. It is an autopsy. Not of a life, but of a condition. Nothing “happens” because nothing is allowed to happen. Lispector dissects a form of existence that never rises to the level of experience. Poverty here is not dramatic, loneliness not lyrical. They are simply the baseline. Feeling itself is rationed.
The scream in this book is not rebellion.
“Because there’s the right to scream. So I scream.”
This is not a claim to freedom; it is a biological reflex. Proof of respiration, not resistance. A sound made to confirm that the body has not yet stopped functioning. No one is meant to hear it. No one is expected to respond.
Existence is not illogical because it is complex, but because it is arbitrary. Life is not organized around meaning, justice, or growth. Those are postures available only from a safe distance. Inside The Hour of the Star, life is reduced to maintenance. One continues not out of hope, but out of inertia. Endurance replaces desire.
What Lispector annihilates most effectively is the idea that suffering is universal. It is not. Even suffering has an entry fee. Sadness requires leisure. Grief requires space. Reflection requires a margin of safety. Here, there is no margin. Life must be executed, daily, efficiently. The subject performs “being” the way one performs labor.
The self is not fractured — it is undeveloped. The character does not mourn her lost identity because there was never an identity to lose. The absence inside her is not a wound; it is a vacancy. Awareness arrives late, and it arrives useless. Recognition does not repair damage. It only confirms it.
“So young and already rusted.”
This is not metaphorical. Corrosion precedes time. Exposure does the work faster than years ever could. The damage is not
6/10
Sadece baştaki hikayeyi internetten dinledim. Kısa olduğundan çoğu şey yüzeyseldi doğal olarak. Ama buna rağmen aşırı rahatsız edici ve çarpıcıydı. Yaratıldığı için, sonsuz yaşama mahkum edildiği için kendini yaratanlardan ve tüm insanlıktan intikamını alan bir varlık, işkence etmek ve eğlenmek için 5 insanı elinde tutuyor.
Burada aklıma Frankenstein'ın canavarı geldi. O da yaratıldığı ve ölemediği için yaratıcısına isyan ediyordu... Çoğu kişi ölümlü olmaktan yakınsa da sonsuzluk daha çok ürpertici gelir bana. Herşeyi tekrar tekrar yapmak, yeniliğin olmaması anlamları yok eder zamanla.
Hikayeye dönecek olursak sonda Ted'in diğerlerini öldürüp onları işkenceden kurtarması ama kendini öldürememesi ya da öldürmemesi garipti. Çünkü onları sevmiyordu özellikle de Ellen'dan nefret ediyordu. Onlara neden iyilik yapıp kendini sonsuz işkencelere mahkum etti, sanırım ölümden korktuğu için. Çünkü yeteri kadar vakti vardı, Ellen yerine kendini öldürebilirdi. Ama yapmadı. Tek kurtuluş ölümken ölümden korkmak...
i have no mouth and i must scream
Düşük bütçeli korku filmi tadında
İlk kitap olmasına rağmen belli başlı konu ele alınmamış. Karakterler duygudan yoksun, korku filmi pornosu gibiydi. Sadece seks ve seks. Ters harem kurgularında en nefret ettiğim şey, tek bir adamın ön planda olmasıdır bu durum olduğunda ters harem okuyormuşum gibi hissetmiyorum. Jason ve Micheal, Ghost’un gölgesinde kalmışlar. Kitaba figüran olarak eklenmiş gibiler. Quinn’ın ne yaptığı belli değil. Ya hiçbir karakter doğru düzgün kitaba oturmamış. Tanışmalarının üstünden on dakika geçmeden Ghost ve Quinn seviştiler? Ayrıca Quinn’in sevişirken “baba” kelimesini kunlanması cringliğine gözlerimi devirdim. Arada yaş farklı olsa neyse de aynı yaştaki kişilerin bu kelimeyi kullanması komik duruyor.
Bu kitabı yazan ya bir ergen (çünkü ortada işlenemeyen kurgunun ve böyle mal karakterlerin başka açıklaması olamaz) ya da Scream serisini favori filmi ve romantizme etmeyi seviyor ama daha bir çaylak.
Xoxo