Yalnız kaldığım zaman, bedenim yavaş yavaş çürüyecek, eriyecek, yeşil bir çamura dönüşecekmiş gibi hissediyorum, sonra bu çamur toprak tarafından emilecek, geriye sadece giysilerim kalacakmış gibi. İşte gün boyu, içeride beklemenin bende yarattığı his bu.
İşte böyle bir ölümden korkuyorum ben. Ölümün gölgesi, yaşamını yavaş yavaş ele geçirir, sen farkına bile varmadan her şey kararır, hiçbir şeyi seçemez olursun ve öyle bir durumdasındır ki, çevrendekiler seni diriden çok ölü sayarlar.