En derin yalnızlığa sığınabilir ve dünyanın ortasında onu düşünce yoluyla yaşayabiliriz. Bizim istediğimiz yalnızlık, bayağı meşgalelere bulaşmayı reddetmeye ve sadece ruhumuzda hissetmek istediğimiz duyguları harekete geçirmeye muktedir nesne ve düşünceleri içeri kabul etmeye dayanır.
Eğer taslağını çıkardığımız desene eksiklerini tamamlamak ve çizgilerini güçlendirmek için sık sık geri dönmezsek, bilincimizden tekrar akan dış talepler seli onu maalesef çok geçmeden tamamen silecektir.
Yangının yavaş yavaş yayılmasını engelleyebiliriz, ama bazen onu söndürmenin imkânsızlığını hissedersek yangından yana taraf olabilir ve öfkemizi mesela sözcükler ya da intikam projeleri biçiminde dışa vurabiliriz...