Bazen, kılçıklı okurken insanın boğazından geçmeyen cümleleri çok seviyorum. Kolay lokma olma endişesinin üstesinden gelmek için insanın daha fazla zamana gereksinimi var galiba.
Siddhartha benim lise yıllarında elime aldığım aman ve ‘aman bu da ne anlatıyor ne Nirvana’sı ben sadece rock grubu Nirvana’yı bilirim’ diyip kenara attığım bir kitap. Dolayısıyla zaman bu zamanmış ve #kitapdunyamailesi #guncelikesfet grubu ile çabucak okuyup bitirdiğim Hesse romanı.
Siddhartha’nın Ben’i arayış yolculuğu güzel bir serüven olmuş ama beni çok kesmedi. Henüz kendimde Ben’i sorgularken daha doyurucu ayrıntılar ve öğretiler beklerdim. Ancak karakterin yolculuğunu kuş bakışı izlemek de gayet güzeldi.
Hayatın başlanılan noktaya geri dönme yolculuğu olduğunu ve önemli olan sonuç değil süreçtir felsefesini hatırlatan güzel bir eser.