Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Son bir an, belki bir ses, belki de hiç gelmeyecek bir dokunuş... Ama boştu. Gözlerimi kapadım, derin bir nefes aldım. İçimde paramparça olmuş bir hayalin soğuk enkazını hissederek, dudaklarım titredi. Giden ben miydim, yoksa ardında bırakılan mıydım? İçimdeki tüm ağırlığı o iki kelimeye sığdırarak fısıldadım: “Elveda, hayatıma umut katan çocuk. Elveda...”
Reklam
Artık otobüse binme vaktiydi. Ayaklarım beni taşımakta zorlanıyor, içimde bir şeyler isyan ediyordu. Her adımımda içimde yankılanan sessizlik, kulaklarımda bir çığlığa dönüşüyordu. Gözlerim hâlâ son bir mucize arıyordu. Bir gölge, tanıdık bir siluet... Sokağın köşesinde belirmesini umduğum o çehre boşluğa karışmıştı. Gelen giden herkes yabancıydı.
Gideceğimiz gün gelip çatmıştı. Tüm hayatımızı sığdırdığımız o birkaç valiz, onları toplarken ellerim titriyordu. Her kıyafeti katlarken, her eşyayı çantaya yerleştirirken içimden bir şeyler de eksiliyordu sanki. Otogara doğru yürürken her adımımda içime bir ağırlık çöküyordu. Sürekli dönüp arkama bakmaktan kendimi alamıyordum.
Belki de hayatımın en mutlu günüydü. İçimde bir yerlerde uzun zamandır unutulmuş bir sıcaklık hissi filizleniyordu, yavaşça yeşeren bir tohum gibi… O günü hep sakladım içimde, bir şiirin satır aralarına gizlenmiş o tarifsiz his gibi…
Beni teselli eden en büyük şey ise artık birbirimizi bulmuş olmamızdı. Hayatın bizi farklı yollara savurduğu bunca zamandan sonra, aynı noktada yeniden kesişmiş olmak… Kaderin bizi tekrar yan yana getirdiğini bilmek, içimdeki tüm pişmanlıklara rağmen bir nebze huzur veriyordu. Suskunluğumuzun ardında saklı kalan sevgiyi belki kelimelerle dile getirememiştik ama varlığımız, birbirimize duyduğumuz o derin bağlılığı zaten fısıldıyordu.
Reklam