Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Oysa hıçkıra hıçkıra ağlamayı ne çok istiyordum şimdi. Ama bunu yapacak gücüm bile yoktu. Gözyaşlarım içimde donmuştu sanki. Sadece derin bir boşluk, içimi delen keskin bir acı… Ağlamak belki hafifletecekti, belki içimde birikenleri dışarı çıkaracaktı ama ben artık hiçbir şeyi dışarı çıkaramıyordum. Sadece nefes alıyordum, yaşamakla yaşamamak arasındaki o ince çizgide, rüzgâra kapılmış bir yaprak gibi savruluyordum.
Reklam
Gözlerimi açtığımda, beyaz ışıklar yüzümü yakıyordu. Bir hastane odasında, yabancı bir yatakta, soğuk metal bir serum standının gölgesinde uzanıyordum. Ellerimi kaldırmaya çalıştım, ama parmaklarım boşlukta bocaladı. Boğazımda paslı bir tat, gözlerimde kurumuş gözyaşlarının ağırlığı vardı. Göğsümde taşıdığım boşluk, şimdi daha derin, daha uçurumdu.
Gözlerimin önüne karanlık çöktü. Midemde yükselen sancıyla dengemi kaybettim. Boğazım kurudu, bedenim boşluğa düşer gibi titredi. Bir şeylere tutunmak istedim ama ellerim havayı kavramaktan öteye gidemedi. Kulaklarımda uğultular büyüdü, kalbim sanki bedenime fazla geliyordu. Ayaklarım çözülüp beni taşımayı reddettiğinde, dünya bir anlığına durdu, sonra hızla üzerime yıkıldı.
İnsan bazen farkına varmadan bir hapishane kuruyor kendine. Dört duvar olmasına gerek yok, sessizlik yeter. Ben de öyleydim. Dışarı çıkıyor ama yürüdüğüm yolları hissetmiyordum. Konuşuyor ama söylediklerimi işitmiyordum. Her şey bulanık, her şey yavaş ve her şey fazlasıyla tanıdıktı.
Zaman öylesine ağır ve can yakarak geçiyordu ki, bazen nefes almak bile yorucu geliyordu. Ayların ilerleyişi bile acıyı azaltmıyordu. Aksine, her geçen gün geçmişin daha da derinlere işlemesine neden oluyordu. Her an, içimdeki boşluğu biraz daha büyütüyor, hatıraları daha keskin, daha da gerçek yapıyordu.
Reklam