Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Yıllar, ardında iz bırakmadan akıp gidiyordu. Yoksulluğun, çaresizliğin ve derin acıların içinden geçen hayatım, su gibi ellerimden kayıyordu. Gündüzler, boğucu bir sessizlik içinde geçerken, geceler geçmişin yankılarıyla çınlıyordu. Kaybettiğim her şeyin ağırlığını omuzlarımda hissediyordum, ama zaman bana durup yas tutma fırsatı bile vermiyordu. Yaşamak zorundaydım, sürüklenmek zorundaydım.
Kader, insana bazen taşıyamayacağını sandığı yükleri bırakıyordu. Hayat, hiçbirimize sormadan alıyor, veriyor, şekillendiriyordu. Biz de onun elinde, hangi yöne savrulacağımızı bilmeden bekleyen birer yapraktan farksızdık. İnsan, başına gelenleri değiştiremezdi belki ama onlarla ne yapacağını seçebilirdi. Ve belki de yaşamın en büyük iradesi buydu: Acıyı, bir çukura dönüşmeden taşımayı öğrenmek.
Hayata yeniden bakabilir miydim? Gerçekten, yeniden başlayabilir miydim? Zannetmiyorum artık. Elbet bir gün hayatım sona erecekti. Ve belki de o gün, bu acının gölgesinden kurtulduğum, en mutlu olduğum gün olacaktı. Ama o güne kadar, burada kalıp nefes almak zorundaydım.
Gün ışığı bile, sönmüş bir yıldız gibi içime karanlık serpiyordu. İçimde yankılanan çığlıkları susturmak istiyordum. Kalbimi söküp atmak, bu ağır yükten kurtulmak... Küçük bir neşterle, yavaş yavaş, hissizleşene dek deşmek istiyordum içimi. Ta ki gözyaşlarım akana kadar... Ama artık gözyaşlarım bile kurumuştu.
Çocukluğumdan beri bana böyle seslenirdi. “Ceylanım” demekmiş. O kelimenin içinde bir zamanlar şefkat, sıcaklık, bir masumiyet vardı. Şimdi ise içimi acıtan, eski bir ağıttan farksızdı. Ellerimi avuçlarına alıp ısıtmaya çalışırken, sesi titriyordu. Ama ben, onun sıcaklığını bile hissedemeyecek kadar donmuştum.