Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Ona Cahit Sıtkı Tarancı’nın Otuz Beş Yaş adlı şiir kitabını hediye etmiştim. O gün konuşmalarımız merhabadan ileriye geçememişti, ama içimde tuhaf bir kıpırtı bırakmıştı. Sanki eksik bir cümle, tamamlanmamış bir hikâye gibi…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Onun da bir yerlerde benim gibi sessizce hayatın akışına kapılıp gitmiş olduğunu düşünmekten kendimi alamıyordum. Belki de hâlâ o suskunluğu içinde taşıyor, belki de başka bir köşede, başka bir şehirde, aynı hüzünle yürüyordu. Ama ben ne onu bulabilecek ne de geçmişi geri getirebilecek güce sahiptim.
Yaşanan darbenin toplumdaki kaotik baskıları bir nebze azalmış, sokaklarda artık eskisi kadar asker devriyeleri görünmez olmuştu. Ama hayatın üzerimize bıraktığı ağırlık, hiç hafiflememişti. Kitabevinin tozlu rafları arasında kaybolarak, geçmişimi unutmaya çalışıyordum. Kâğıdın kokusunda, satır aralarına gizlenmiş kelimelerde kendime bir yer arıyordum. Sayfalar arasında teselli buluyor, kaybolan yıllarımı, geride bırakmak zorunda kaldıklarımı düşünüyordum.
Aslında benim de onun yaşadığı hayattan geri kalır yanım yoktu. Benzer hayatlar, benzer bir kader... Farklı yollar yürümüş ama aynı boşlukta kaybolmuştuk. Belki de bu yüzden onun sessizliği bana tanıdık geliyordu, çünkü benim de içimde aynı eksiklik yankılanıyordu. Aramızdaki mesafe, ortak yaralarımızın görünmez ipleriyle örülmüştü. İkimiz de dünyaya ait olamamanın ne demek olduğunu çok iyi biliyorduk.
Sonradan öğrendim ki kimsesizdi, çocuk esirgeme kurumunda büyümüştü. Bu gerçeği öğrendiğimde içimde tarif edilemez bir sızı belirdi. İnsanların ondan neden uzak durduğunu düşündükçe, öfkem katlanarak büyüyordu. Sırf bir aile sıcaklığı yaşayamamış olduğu için dışlanmak... İnsanların bu kadar zalim ve sevgisiz olabileceğini görmek içimi ürpertiyordu. Onu yalnızlaştıran şey, onun seçimi değildi; hayatın ona biçtiği acımasız bir roldü.