Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
O zamanlar hayatımın en zor döneminin bu olduğunu düşünürdüm hep. Gün geçtikçe yaşadığım zorlukları, hayal kırıklıklarını, pişmanlıkları ve hayatının baharında idam edilen sevdiğim kişiyi de elimden alana kadar. Onun yokluğu içimde büyüyen bir boşluk haline geldi ve her geçen gün bu boşluk daha da derinleşti.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sahafın havası her zaman farklıydı. Eski kitapların kokusu, sararmış sayfaların hışırtısı, ağır ahşap rafların gölgesi içinde kaybolmuş bir zaman... Amcam, dükkâna gelen müşterilere kitapları anlatırken ben de sessizce dinler, bazen cesaretimi toplayıp bir şeyler söylemeye çalışırdım. O ise bana her zaman destek olur, “Kitaplar insana yoldaş olur,” derdi. Bazen gelen müşterilerin arasında kaybolmuş gibi hissederdim. Her biri farklı bir hikâyeyle içeri girer, kimi geçmişi arar, kimi yeni bir başlangıç peşindeydi.
Beni neden terk ettiğini, şimdi nerede olduğunu hiç bilemedim. Cevapsız sorular zihnimi kemirirken, içimdeki öfke büyüdü. Bazen affetmeyi düşünüyorum. İçimde bir ses, affetmenin özgürleşmek olduğunu söylüyor. Ama hemen ardından bir başka ses, onun beni hiç düşünmeden terk edişini hatırlatıyor. Bu çatışma içimi kemiriyor. Affetmek mi daha zor, yoksa bu öfkeyle yaşamak mı? Bilmiyorum… Belki de bilmek istemiyorum. Çünkü affetmek, onun yokluğunu kabullenmek demek olurdu. Oysa ben, onun hiç var olmamış olmasını dilerdim…
Kader dediğimiz hayat döngüsünün ne kadar derin ve mucizevi olduğunu yaşadıkça görüyordum. Belki de kader bizi bir araya getirmek için çabaladı ama biz bunun için çabalamadık. Çünkü insan, çoğu zaman kendi varoluşunun özüne dair farkındalıktan yoksundur. Hayatın sunduğu işaretleri okuyamadan yol alır. Belki de çabalamak yerine, bilinmezliğin akışına bırakmayı seçtik ve böylece yalnızlık, bizim kaçınılmaz rotamız haline geldi. Oysa belki de kader, yalnızca bizim tercihlerimizin bir yansımasıydı.
Yaşadığımı sandığım hayata çocuklarım için kaldığım yerden devam etmem gerekiyordu. Fakat her adımda geçmişin gölgesi üzerime çöküyor, eksikliğin derin yarıkları ruhuma sızıyordu. Şehir aynıydı, sokaklar, binalar, hatta gökyüzü bile değişmemişti. Ama ben... Ben biraz daha eksilmiştim. Kayıpların ağırlığı omuzlarımı çökerterek beni dipsiz bir boşluğa itiyordu. İçimde yankılanan tek şey, içimi titreten kederli bir sessizlikti.