Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Son görüşmemizi, konuşmamızı hatırlıyorum. Söylemek istediklerim hep içimde kaldı. Ona sıkıca sarılabilmeyi o kadar isterdim ki... Ama hayat bazen insana fırsat bile vermiyor. Onu bir daha göremeyeceğimi bilmiyordum. Belki de bu acıyı daha erken yaşamak beni daha da fazla yıktı. Ama şimdi, onun yokluğu içimde yankılanan bir sessizlik gibi... Ne kadar zaman geçerse geçsin, o sessizlik hiç dinmeyecek.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yüzündeki derin çizgiler, yılların yıprattığı bir ruhun izlerini taşıyordu. Ellerini sımsıkı kenetlemiş, titrediğini fark ettikçe içimde tarifi mümkün olmayan bir sızı beliriyordu. Gözyaşları süzülüp giderken, gözlerindeki koca boşluk yalnızca kaybı değil, yitip giden tüm umutları anlatıyordu. Aramızdaki sessizlik, kaybın ağırlığını daha da derinleştiriyordu. Sadece önümüze bakıyorduk; gözyaşlarımız, sessizce içimizde açılan dipsiz kuyulara akıyordu.
Sözleri koca bir boşlukta süzülüp gitti. Sanki geçmişin izleriyle bugünün gerçeği arasında asılı duran bir zaman dilimi gibi... Çayın buğusu arasında geçmişe dair anılar, özlem ve hüzün bir araya geldi. Onun gözlerine baktım, içindeki boşluğu görebiliyordum.
Sabahın erken saatlerinde otobüs terminaline doğru yola koyuldum. 1996’nın soğuk kış sabahında, emanetleri sıkıca kavrayarak durağa vardım. Otogar, kasvetli bir bekleyişin hüküm sürdüğü, yorgun insanların sessizliğe gömüldüğü bir yerdi. Kırık dökük, eski model otobüsler, sefer saatlerini bekliyordu. Gökyüzü gri, beton zemin ıslaktı. Havada egzoz kokusuna karışan ucuz çay ve sigara dumanı asılıydı. Otogar denilen yer ne kadar da soğuk bir ruh barındırıyordu.
En son ne zaman yolculuk yaptığımı hatırlamıyorum bile. Fark ettim ki hayatım boyunca bu şehirden dışarı çıkmamıştım. Bu farkındalık, içimde tarifi zor bir sıkışmışlık hissi uyandırdı. Çocukken hayal meyal buraya taşınırken otobüse bindiğimi hatırlıyorum; ama o zamanlar yolculuk, bilinmez bir macera gibi gelirdi. Şimdi ise adımlarımın ağırlığını hissediyordum.