Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Nefesim kesilmeden olabildiğince kısa olarak olayı anlattım. Kelimeler dudaklarımdan dökülürken, içimdeki ağırlık her geçen an daha da artıyordu. Cümlem bittikten sonra ölüm sessizliği çöktü. Kalbim deli gibi çarpıyordu, ama karşı taraftan tek bir ses bile gelmiyordu. Zaman durmuş gibiydi. Sadece telefonun ucundaki hafif nefes alışverişleri duyuluyordu. Sonra, o sessizliği yaran ince, titrek bir hıçkırık yükseldi. Sadece öldüğünü biliyorum diyebildi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ve bu ses içimde yankılanan bir rahatlamayla karışık tuhaf bir tedirginlik bıraktı. Mektubun sahibine ulaşmaya her zamankinden daha yakındım. Verdiği kâğıt parçasını avuçlarımda sımsıkı tutarken, yılların getirdiği ağırlığın bir anlığına da olsa hafiflediğini hissettim. Zaman, yıllar boyu taşınan bu yükü gerçekten silebilir miydi? Aradan geçen on iki seneden sonra çektiğim vicdan azaplarından kurtulma ihtimali doğmuştu. Fakat içimde büyüyen bir endişe vardı; ya bu buluşma düşündüğüm gibi olmazsa? Ya geçmişin ağırlığı, yılların getirdiği hasarı tamir edemeyecek kadar büyükse?
Bu yüzden bazıları yazgıyı kabullenirken, bazıları da bir anlam bulmak uğruna her şeyi göze alır. Kimileri kaderin önceden yazıldığına inanırken, kimileri de onu kendi elleriyle şekillendirmek için mücadele eder. Benim durumum ise çok daha farklıydı galiba. Çünkü ne hayatın anlamı ne de yazgıyla işim vardı artık. Umut ya da arayış gibi duygular çoktan yitip gitmişti içimde
Bence insan iki türlü yaşayabilir. Ya yazgısını üstlenir, kararını verir, uyum sağlar. Ya da yazgısını arar. Ancak yazgıyı aramak, belirsizliğe doğru bilinçli bir yolculuktur ve bu yolculuk cesaret gerektirir. Aramak için inanmak gerekir. Ancak inanmak da başlı başına bir sancıdır, çünkü inanç sadece bir güven hissi değil, aynı zamanda sorgulamanın ve kimi zaman da kaybolmanın kapısını aralar.
Dünyada güzel olan birçok şey vardı aslında. Fakat onlar, daha insana ulaşamadan insanın kendine ördüğü duvarlara çarpıp paramparça oluyordu. Tıpkı benim de kendime ördüğüm, aşılması imkânsız duvarlar gibi. Zaman akıp gidiyordu ama ben ne geleni fark edebiliyordum ne de geçip giden mevsimleri. Sonsuz bir döngünün içinde kaybolmuş gibiydim, geçmişin gölgeleri ve geleceğin belirsizliği arasında sıkışıp kalmıştım.