Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Adaletin karanlık yüzü her çağda farklı maskeler takarak varlığını sürdürdü. Bazen hukukun gölgesinde, bazen toplumun sessizliğiyle beslendi. Zaman ilerlese de bazı yaralar kapanmaz, bazı izler asla silinmezdi. Çünkü her infaz, yalnızca bir bedeni değil, adalet duygusunu da öldürürdü.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ayrıca, idam mahkûmlarına çoğu zaman kesin tarih verilmezdi. Böylece, son günlerini ölüm korkusuyla geçirmeyecekleri ve infaz saatini bekleme kaygısıyla tükenmeyecekleri düşünülürdü. Bu, bir tür ölüye saygıydı. Çünkü kanun, mahkûmu zaten ölü kabul ediyordu; yalnızca bu gerçeğin ne zaman gerçekleşeceğini mahkûm bilmiyordu. Fakat her ne kadar idamın zamanı bilinmese de, yaklaşan ölümün gölgesi, mahkûmun son anlarına kadar peşini bırakmazdı.
Gece vakti yapılan infazlar, kamuoyunun dikkatinden kaçırılarak infazı gerçekleştirenlerin üzerindeki toplumsal baskıyı azaltıyordu. Sessizlik, vicdanların üzerindeki yükü hafifletirken, tanıkların sayısının az olması, sürecin sorgulanmasını engelliyordu. Karanlık, suçu ve cezasını gölgeler arasına saklıyordu. Böylece ölüm, yalnızca kayıtlara geçen soğuk bir istatistikten ibaret kalıyordu.
Böylece adaletin şişirilmiş balonu bir toplu iğne darbesiyle sönmüştü. Belki de bunun içindi haberin basitliği. Ne kadar görmezden gelinirse, o kadar rahat olacaktı vicdanlar. Gerçek, kâğıt üzerinde küçültüldükçe hafifliyordu. Kimse bu ağırlığı taşımak istemediğinden, en iyisi onu birkaç kelimeyle susturmaktı.
Ve birkaç gün sonra, bazı gazetelerin ikinci sayfasında küçük bir haber yer aldı: “Vicdanına yenik düşen zanlı teslim oldu. İşlemiş olduğu cinayeti ve suçu başkasına yıkmanın ağırlığını taşıyamadı. Suç ortağı ise hâlâ aranıyor.” Haber, birkaç satırla geçiştirilmişti; sanki büyük bir trajedi değil, sıradan bir olaymış gibi.