Seçil Doğan
@secildogan
İçim, ağzına kadar doldurulmuş bardaktaki su gibiydi sanki. Bir damla dahi düşse taşıp dağılacaktı. Öyle dolu, öyle çaresiz bir gündü. Çay mı demlesem, kendimi mi assam bir türlü karar veremiyordum.
Reklam
Ölüm bu kadar cazip tekliflerle yakınımıza kadar sokulmuşken, yaşamaya olan susamışlığımız neden?
Cevabını bilmediğim onlarca soru kafamın içinde dönüp duruyordu. Nasıl susturacaktım kafamın içini bilmiyorum. O günden sonra Nuh tufanı öncesi gibi hayatıma sağanak yağmurlar ve fırtınalar girmişti adeta. Anladım ki hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı artık.
Neden hiçbir zaman kuramayacağımız cümleleri kurmaya çalışırız ki? Ya da kimsenin gelip geçmediği yollarda bekleyişimiz neden? Neden hikâyemize sığdıramayacağımız kadar büyük şeylere bu kadar aşkla doluyuz? Neden hiç çözemeyeceğimiz denklemlerle uğraşıp duruyoruz? Niye boyumuzu aşan umutlara kapılıyoruz ki?
Daha önce defalarca deneyip yapamadığım, bileklerimi kesme düşüncesi aklımdan bir türlü çıkmıyordu. Belki de bu sefer başaracaktım. Ama cesaretimin bittiği noktada gücümün de bitmiş olması beraberinde, kafamdaki intihar senaryolarını da yok ediyordu. Sanki yolun sonunda, merdivenin son basamağındayım. Bir adım daha atsam sonu karanlık ve toprak. Çünkü gitgide ölüme yaklaştığımı hissediyordum.
Kırık dökük aynada gördüğüm bedenimin günden güne eriyişine şahit oluyorum. Kızaran gözlerimi, morarmaya yüz tutmuş vücudumu ve gözümdeki ışığın sönüşünü, kendimce bir çağı kapatıp bir çağı açışımı çaresizce izliyordum.
Reklam