başkalarının kötülüklerinin yerine kendimi geçiriyorum. herkesten her şeyden sanki yalnız ben sorumluymuşum gibi bir sezgiye kapılıyorum ve büyük bir içtenlikle bu duyguma hak veriyorum.
nedensiz tuhaf bir sıkıntı, tuhaf bir yalnızlık içinde duyumsuyordum kendimi. belki de birdenbire başladı. ya da öteden beri vardı da böyle bir şey içimde birdenbire ortaya çıkıverdi. ama önemli mi? nasıl olursa olsun. kendimi birden çok yalnız, çok duygulu, merhametli, yardımsever olarak görüyorum.