Seda Çakır
@sedaacakr
Bu kitap benim yazarın okuduğum ikinci kitabı. Yaşamak kitabına bayılmıştım ama bu onun kadar beni etkilemedi. Fakat kitap çok farklı bir konuyu farklı bakış açısıyla ele alışı çok hoş bir eser ortaya çıkarmış. Yaşamak kitabıyla kıyaslayınca yaşamak kitabının yanında sönük kalmış olsada beğendiğim kitaplar arasına girebilir. Ölümden sonra ne oluyor sorusuna farklı bir bakış açısıyla bakılması, alışılmışın dışında bir konunun kaleme alınması ve bunuda akıcı bir dille yazılması okuma hazzı veriyor.
Reklam
Halit Ziya Uşaklıgil’in ustalık eseri kabul edilen mai ve siyah kitabı bence abartıldığı kadar varmış. Ben okurken baya keyif aldım. Sayfaların nasıl geçtiğini nasıl bittiğini anlayamadım. Okurken kendimi fazla kaptırmışım. Ahmet Cemil’in hikayesi gerçekten kitabın ismi gibi iki dönemden oluşuyor ve bunlar adeta mai ve siyah renklerini yansıtıyor. Ahmet Cemil okuduğum daha önceki aşırı duygusal olduğu için saçma sapan şeyler yapan düşünen bir karakter değildi. Küçük yaşta babasının vefatı sonucu aldığı sorumlulukların altında ezilmiş annesi ve kardeşi için en iyi şeyleri yapmak isteyen bir yandan da hayalleri olan ve bazen hırsa kapılan bir genç. Nihayetinde yaşadıkları sonucunda bile düştüğü buhrana rağmen yine ailesini düşünmesi ve yeniden ayağa kalkmaya çabası bence güzel bir mesaj içeriyordu. Ben kitabı çok beğendim. Tekrar okur muyum evet kesinlikle
TutunamayanlarDuygu ve Düşünce
Tutunamayanlar bana göre okuduğum kitaplar arasında en ağır ilerleyen eserlerden birisiydi. Eserin bir giriş, gelişme ve sonuç kısmı olmadığı iç monologlarla ilerleyişi beni fazlasıyla sıktı. Karakterlerden Selim’in yaşadığı buhran sebebiyle intihar etmesi sonucunda arkadaşı Turgut’un Selim’in izlerini araştırmasını konu edinir. Bu araştırma neticesinde Turgut da iç karmaşasıyla yüzleşerek kendiside bir tutunamayan olduğunu görür. Bu araştırma sürecinde birde Orlic ortaya çıkar. Orlic ise bir nevi Turgut’un bilinçaltı, vicdanını temsil ediyor. Turgut’un içsel boşluğunu gün yüzüne çıkaran ses olarak karşımıza çıkıyor.
Açıkçası kitap bana çok hitap etmedi. Fazla karamsar,
kasvetli bir eserdi. Haliyle beni sıktı. Özellikle kitabın sonlarına doğru adeta kendimi gri bulutların arasında sıkışıp kalma hissi verdiği içim keyif vermedi.
Orhan Pamuk’un son dönemde popüler romanı masumiyet müzesini ben severek okudum. Çevremde çok sıkıcı bulan kesime nazaran ben romanı beğendim. Hikaye akıcı bir şekilde ilerledi. Karakterlerden Kemal’i kötüleyip Füsun’a karşı iyimser olanlarının aksine ben tam tersini düşünüyorum. Kemal, Sibel’e haksızlık etti bu affedilemez. Ama Füsun’a olan hislerinin hastalık, takıntı, saplantı ama bir bağlılık ve aşk olduğunu düşünüyorum. Yıllarca onu sabırla beklemesi ve hayranlığı bende böyle bir izlenim uyandırdı. Fakat Füsun karakteri gösterilmeye çalıştığının aksine masum ve Kemal’e aşık bir karakter değil. Füsun hevesleri olan hırslı bir karakter ve Kemal’i girmek istediği sosyeteye sahip olmak istediği görkemli zengin hayat için bir basamak olarak görüyor. Kesinlikle Kemal’e aşık değildir. Bir nevi Kemal’i kullanıyor. Kemal’in nişanlı olduğunu bildiği halde ona yakınlaşmasını cahillik gençlik hatası olarak algılasak bile romanın ilerleyen bölümünde evli bir kadın olduğu halde onu sevdiğini bildiği bir adamın yıllarca evlerine gelip gitmelerini normalleştirmek çokta masumca göremeyiz. Buradan da anlaşıldığı üzere Füsun, Feridun’u ve Kemal’i kendi menfaatleri doğrultusunda basamak olarak kullamış. Füsun, Kemal’in ona olan hayranlığını bağlılığını seviyordu. Kendisini daha önemli istemesi o hayalini kurduğu artistler gibi hayran duyulan biri olmak onu tatmin ediyordu. Evli mutlu bir hayat onun yaşamak istediği bir hayat değildi, bu yüzden her şey yoluna girdikten sonra intihara süreklendiğini düşünüyorum. Hayallerini yaşayamadı, yıllardır ona bağlı kalan hayran olan bir adamla evlilik yoluna girmeyi denedi fakat bu ona yetmeyeceğini o hayalini kurduğu artistler gibi birinin hayranlığıyla değil etrafında ona hayranlık duyan bir çevrede istediği sosyete hayatını yaşamak ve bunu
Orhan Pamuk’un ‘Benim adım kırmızı’ adlı kitabı yazarın okuduğum ikinci kitabıydı. Bu romanın en iyimser romanı olduğunu söylüyor yazar. Ben Orhan Pamuk’un dilini seviyorum. Okuduğum zaman beni sıkmıyor, akıcı bir dili ve güzel kurgusu olması merak uyandırıp heyecanlandırıyor.
Ben romanı beğendim farklı bi anlatım ve hikayesi var olması beni kitabın içine çekti. Her bölüm farklı bir karakterin ağzından anlatılması çok hoş bir ayrıntıydı. Karakterlerin içsel dünyasını daha iyi görmemizi sağlamış. Ben en çok meddahın anlattığı karakterleri çok beğendim. Şeytan, ağaç, at, kadın vs dillerinden anlatımları benim çok hoşuma gitti. Ana karakterlerden olan Kara’nın hikayesi beni çok içine çekmedi ama Enişte karakterinin anlatımını çok sevdim. Şeküre’nin maymun iştahlı gibi davranması beni rahatsız etti açıkçası ama genel olarak eserin dilini, kurgusunu ve akıcılığını çok sevdim.
Reklam