Geleceği düşünürsün: Kamptan nasıl çıkacaksın? Nereye gideceksin? Ne zaman olacak bu? Yurduna dönebilecek misin bir gün? Düşünürsün, düşünürsün ve umut ruhunda canlanır... Başka bir zaman da basitçe saymaya başlarsın: bir, iki, üç... Böyle sayarken uyuyakalma umuduyla. Ben bazen üç bine kadar sayar ve uyumamış olurdum.
Ne yaşadıysanız yüzünüze yansır. İnsanın yüzü bir kitap gibi okunabilir. İfadeniz bomboşsa da hiçbir şey yaşamadığınız fark edilir. Bundan kaçının, monotonluktan uzaklaşın. Yüzünüz ifadesiz kalmasın.
Ama iyi düşünmek için esasen yalnız kalmak gerekir. Bu temel şarttır, yalnız kalmayı bilmek gerekir. Yalnız kalmayı bilmeyen milletlerden fazla bir şey çıkmaz. Mesela iyi bir düşünür çıkmaz.