'Hep öyleydim. 20 yaşımdan beri yaptığım her şey senin için veya sana veya seninle veya sana karşı yapılan şeylerdir. Kimsenin bir hükmü olmadı, sadece ya sana oranla ya sana kıyasla ya da sana rağmen vardılar. Benim dönüp geldiğim ev sensin. Kapıları kapalı da olsa açık da olsa.' Adam kadının yanında yürüyordu, sessizce. 'Burada kalabilir miyim Pier?' Sesi, caddenin insan sesleri ve gürültüsü arasından anca kendini kurtarabildi. 'Kapı yok. Ev kalmadı.'
Bu seferki sessizlik çok uzadı, etraflarına, son sözlerinin üzerinde yüzdüğü bir su birikintisi gibi yayıldı; düzensiz, kararsız, solmakta olan bir su birikintisi gibi.