Deliler sosyal statü ve hukuk açısından en özgür, en dokunulmaz, en güçlü kavimdir. Gözlerinde, yüreklerinde, akıllarında perde olmadığından hakikate en yakın insanlar onlardır. Kendilerine kimsenin inanmadığını bildiklerinden gerçeği en ince ayrıntılarına kadar anlatır, gösterirler. Biz sanırız ki hakikati az insan bilir! Hayır, gerçeği birçok insan bilir ama söyleyecek cesaretleri yoktur. Sağlıklı insan, cümleyi kurarken bin kere düşünmekten yalana, safsataya yaklaşıyor. Deli, sözlerini hemen sıkan bir silahşör gibidir. Kelimeleri, cümleleri saniyeler içinde tükürür, içinde tutamaz, onları yutmayı, zamana yaymayı, sündürmeyi, kibarlaştırmayı bilmez. İki kere düşünülmüş bir konu gerçek değildir, hakikatten uzaktır. Cümle bir kerede söylenmemişse; nosyonunu, doğruluğunu, adaletini, vicdanını, ağırlığını, kaybeder. Artık işin içine kumpas, matematik, nefs karışmıştır. Hiç düşünmeden, makineli tüfek gibi, coșkulu konuşan insanların doğruyu sõyleme ihtimali çok büyüktür. Bazıları karşılarındaki insanı kırmamak için düşünüp taşınarak, sözlerini incelterek konuştuklarından yavaşladıklarını söylerler. Buna gerek yok..