Geceye ait olmak; ürkütücü bir biçimde sessiz aynı anda hem kavranamaz hem de anlaşılır olmak.Bir daha asla konuşmamak dinlememek ,düşünmemek.Hem kapsanan hem de kapsayan olmak .Merhamet yok şefkat yok.Sadece toprağa ait bir insan olmak bir bitki bir solucan, bir nehir gibi .Ayrışmış olmak ışık ve taştan mahrum ,molekül kadar değişken ,atom kadar dayanıklı, dünyanın kendisi kadar kalpsiz .
Halihazırda hatrı sayılır büyüklükte bir kasabayı doldurmaya yetecek kadar insan tanımıştım. Ne kasaba olurdu ama,
bir araya gelebilselerdi. Gökdelen isterler miydi? Müze isterler miydi isterler miydi? Kütüphane isterler miydi ? …Sanmam. Sadece açlığın kırbacı harekete geçirebilirdi onları.