Sevinç
@seevoolii
Psikolog
DEÜ Psikoloji ‘19
İstanbul, 15 Ekim
17 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
“…Üzerimizdeki talep ve baskıyla yaşamaya o kadar alışmışız ki, artık bunları bir baskı unsuru olarak bile hissetmez hala geliriz. Hatta bunlar sanki kendi isteğimizmiş gibi yaşamaya başlarız. Dönüp hayatınızdaki irili ufaklı kararlara bir bakın. Hatta oturup son on kararın bir listesini yapın. Hangileri sizin arzunuz? Hangileri başkalarının talebi? …Sen kimsin? Bu yaşadığın hayat kimin? Kimin arzularına göre yaşıyorsun? Sesini duyurabiliyor musun yoksa sürüklenip gidiyor musun? Senden bir şeyler bekliyorlar ve sen öylece senden beklenenleri mi gerçekleştiriyorsun?…
Reklam
“…
Hepimiz kendimizi bu dünyaya ‘fırlatılmış’ bir halde bulduk. İlk doğduğumuz anda ne yapacağımızı, nasıl yaşayacağımızı bilmiyorduk… Hepimiz çaresizce çabalıyoruz. Çaresisiz, çünkü dünya ve hayat bize hep yabancı, bilinmez kalacak. Dilini, usullerini, imkanlarını bilmediğimiz bir dünyaya fırlatılmakla kalmadık, aynı zamanda bu dünyada kendimizi ötekine muhtaç bir halde bulduk… Hiçbir deneyimimiz tamamen kişisel ve bireysel değil. Hissettiğim, düşündüğüm, sezdiğim her şey, içinde yaşadığım dünyanın ve o dünyayı paylaştığım ötekilerin bendeki yankıları… Ya sürüde kalacağız ya da kendimize sahip çıkacağız. Sürüde kaldığımızda… dipte, derinde bir yerde sadece sürüyü şekillendirerek hayatta kalabileceğimize inanırız. Öteki daha da belirleyici hale gelir… Bazen sürünün bir parçası oluruz, bazen lideri olmak isteriz, bazen de sürü üzerinde güç sahibi biri olmak isteriz… İkinci seçenek ise dünyanın ve ötekinin benim üzerimdeki etkisini kabullenip, buna sahip çıkıp, bununla beraber kendi yolumu çizmeye çalışmaktır. Evet, hala muhtacım, hala göbekten bağlıyım… kendi yolum dünyanın etkisine açık bir yol, ama en azından kendi yolumdur… Kendi yolunda ilerlemek demek, kendini daha yakından tanımak demektir…”
“…Sabah, ruhumuzu besleyecek bir şey ortaya çıkarmıyorsa gecenin örtüsünü neden üzerinden atar ki?”
“…Doğa en başından beri, ormanların minik çiçeklerini insanların başlarından yukarılara, göklere uzatmıştır. Bizse yalnızca kırlarda ayaklarımızın altındaki çiçekleri görüyoruz…”
“…Zihnimizin korulukları lüzumsuz hırs yangınlarını harlamak için satılmış yahut odun değirmenlerine yollanmış ve kala kala düşüncelerimizin tutunabileceği ince bir dal parçası kalmış geriye…”
Reklam