Bazen kendimi denizin kenarında, gece vakti tek başıma dalgalarla boğuşurken buluyorum. Ne geri çekilebiliyorum ne de ileri gidebiliyorum. Her dalga bir anı gibi üzerime çarpıyor, bazısı hafif, bazısı nefesimi keser gibi. Bir adım atıyorum, sanki kurtulacak gibiyim. Sonra bir tanesi daha geliyor, geçmişten kopup gelen bir ses gibi, yoruluyorum. Ama vazgeçemiyorum. Çünkü hâlâ içimde bir yerlerde o sakinliği arıyorum. Belki de ben hep o kıyıda bekleyen biri oldum. Geri dönmeyecek birini…
Ya da belki sadece kendimi...