Kuru gözler gibi yansız fikirler; şeyleri bütün kabartmalarından mahrum eden donuk bakışlar; duyguları birer dikkat olgusuna indirgeyen kendini dinleyişler; ağlamasız gülmesiz, buharlaşan hayat- bir hülasayı bir bahar bayağılığını kafanıza nasıl sokmalı ? O müstafi yüreğe ve büyümeyle çözülmenin mayasını artık kendi mevsimlerine aktaramayacak kadar köpürmüş o zamana nasıl tahammül edilebilir ?