Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde derin bir hiçlik var.
Eskiden “Selvi Boylum Al Yazmalım” filminde Asya’nın İlyas’la gitmesini çok isterdim. Yaşım ilerledikçe anladım ki; sevmek kamyona yazı yazmak değil, sahiplenmekti. Güven vermekti, değer bilmekti. O yüzden sevgi Cemşit’in hakkıydı. Aksini seçenler hep üzülür hayatta.