sehrayyə
@sehrayya
oxuduqlarımı unutmamaq üçün 1000k qeyd dəftərimdir.
103 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu deftere hiçbir yorum yapmadan yazmak isterdim. Sesini taklit etmeyi, geçmişe korkusuzca dalarkenki jestlerine bir kamerayla yakınlaşmayı isterdim. Bu kitabı birinin daha yazmasını isterdim. Mesela Claudia’nın yazmasını. Şimdi benim evimde, yazıyor olmasını isterdim. Ama yazacak olan benim ve buradayım. Burada da kalacağım.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hiçbir kitapta olmamak en iyisi
Çünkü cümleler bizi korumak istemez
Müziksiz ve sözsüz bir hayat
Ve bulutsuz bir gökyüzü tıpkı şimdiki gibi
Geliyorlar mı gidiyorlar mı bilemezsin
Bulutlar bu kadar değiştirince
Biçimlerini ve sanki sürdürüyoruz
Terk ettiğimiz yerde yaşamayı
9/10
Beğendi
·5 günde okudu
·Okunma: 25 Ocak 2023 14:51
·2023 5. kitabı
Çünkü artık, bir film ya da bir kitap üstüne konuşamıyoruz, konuşmayı bilmiyoruz; filmlerin de, romanların da önemini yitirdiği, sadece onları ne zaman gördüğümüzün ya da ne zaman okuduğumuzun önemli olduğu zaman geldi: o anda neredeydik, ne yapıyorduk, kimdik.
Hikâyesini sanki acı vermiyormuş gibi anlatmayı öğrenmek. Bu, Claudia için büyümek demekti: hikâyesini eksiksiz, dobra dobra anlatmayı öğrenmek. Olaya böyle yaklaşınca tuzağa düşmek mümkün, sanki her şey olup bitmiş gibi. Ancak şimdi yapabileceğimi hissediyorum, diyor Claudia. Uzun süre denedim. Ama ancak şimdilerde bir tür meşruiyet yakaladım. Bir dürtü. Şimdi birinin, herhangi birinin kalkıp bana sormasını istiyorum: Kimsin. Soruyu soran kişi benim, diye düşünüyorum. Soruyu soran yabancı. Sessizliklerle, tıpkı çocukken olduğu gibi, tek başımayken birleştirmek ve çözmek zorunda kaldığım bir dizi muğlak cümleyle dolu bir buluşma bekliyordum. Ama tam tersi oldu: Claudia konuşmak istiyor. Sonra, diyor Claudia, koridorun ucunda bir yandan eteklerini düzeltirken öbür yandan sohbet eden ve gülüşen hosteslere ve göğsüne açık şekilde yatırdığı kişisel gelişim kitabıyla yanımdaki koltukta uyuklayan yabancıya baktım. Sonra da annemin on yıl önce öldüğünü, babamın yeni öldüğünü ama benim bu ölümleri sessizce kabullenmek yerine, dayanılmaz bir konuşma ihtiyacı hissettiğimi düşündüm. "Ben" deme arzusu. Hatta, "Adım Claudia, otuz üç yaşındayım" diye cevap vermenin uçucu ve tuhaf zevki. Santiago'ya kadar süren o uzun seyahat boyunca en çok istediği şey yanında oturan yabancının uyanıp ona, Kimsin, adın ne, diye sormasıymış. Şıp diye, tatlı bir neşe içinde, hatta cilveyle cevap vermek istiyordu: Adım Claudia, otuz üç yaşındayım. Tıpkı romanlarda olduğu gibi söylemek istiyordu: Adım Claudia, otuz üç yaşındayım, hikâyem bu. Ve sonunda hiç acı çekmiyormuşçasına hikâyeyi anlatmaya başlamayı.